1 week, 7 cellen, 7 dagen, zolang duurt het in Cel 7 om berecht te worden. Daar kan ons rechtssysteem nog iets van leren zou je denken! Of niet? Kerry Drewery zocht het uit in de start van een nieuwe meeslepende boekenreeks.

cel 7 cover(on)schuldig

Ik neem jullie eventjes mee naar het Verenigd Koninkrijk in een misschien wel niet zo verre toekomst. Het nogal trage rechtssysteem dat we nu hebben werd er vervangen door een week van mediaverslaggeving waarin het volk kan stemmen of de beklaagde schuldig is of niet. Het volk, jij, de bakker op de hoek en ik kunnen dus beslissen of iemand al dan niet schuldig is. Om te kunnen stemmen moet je natuurlijk, net zoals bij ons in bijvoorbeeld Steracteur Sterartiest momenteel, betalen voor die stem.

In Cel 7 volgen we de beklaagde Martha die publiekslieveling Jackson Paige vermoord zou hebben. Martha is een meisje afkomstig uit de Rises, een wat achtergestelde buurt van het toekomstige Londen. Paige daarentegen is een man die zich uit die buurten heeft opgewerkt. De manier waarop was echter niet altijd even mooi. Martha belandt na de zogezegde moord dus in de eerste van 7 cellen. Iedere dag verhuist ze naar de volgende om dan op dag 7 al dan niet geëxecuteerd te worden. Mocht Martha onschuldig zijn moet dat dus in die 7 dagen bewezen kunnen worden.

Dat executeren gebeurt nadat het volk een volledige week heeft gehad om te stemmen. ‘Gelukkig’ krijgen de mensen advies over hoe te stemmen doorheen het dagelijks televisieprogramma Dood is Gerechtigheid. Daarin wordt de beklaagde voorgesteld aan het publiek. Doorheen die week mogen kennissen en familie van Martha ook komen vertellen waarom ze het al dan niet gedaan zou hebben. Zo kunnen er eventueel verzachtende omstandigheden naar boven komen. Maar hoe de presentatoren dat alles dan naar hun hand zetten om het publiek te manipuleren hebben de gasten helaas niet in de hand. De regels schrijven wel voor dat Martha doorheen haar week naar steeds afschuwelijkere cellen moet worden begeleid door een psychologe.

Geen dystopie, …

En meer dan de algemene setting kan ik helaas niet meegeven over het verhaal want we zouden iets te diep in het spoilerwater gaan varen. Mijn inhoud hierboven kan helaas wat aangezien worden als weer zo’n dystopisch Young-Adult verhaal waarvan er ondertussen al zoveel zijn. Toch vindt Cel 7 naar mijn idee plaats in een originele setting. In plaats van bij vele van die verhalen de hele wereld op zijn kop te zetten heeft Drewery ervoor gekozen om slechts één stukje van onze samenleving om te gooien. Het houdt het verhaal simpel en makkelijk volgbaar. De kleurenmaatschappij van Pierce Browns Rood bijvoorbeeld is wat te uitgebreid veranderd, wat het verhaal soms net iets te druk maakt.

Drewery slaagt erin je aan het denken te zetten wat de media juist betekent in functie van het rechtssysteem en meer. Doorheen Cel 7 is er namelijk geen verschil meer tussen het verslag van de media en de bewijzen die eigenlijk nodig zijn om een goed proces te kunnen voeren. Het doet je denken aan de de situatie waarnaar ook onze media-instanties aan het evolueren zijn met hun steeds hogere drang voor sensatie.

cel 7

…, wel spannend!

Behalve de interessante setting is het verhaal en de manier van schrijven ook echt wel zeer fijn. Kerry Drewery schrijft vanuit verschillende standpunten. We volgen voornamelijk Martha doorheen haar 7 cellen. We krijgen een kleine omschrijving van hoe die eruit ziet en hoe die Martha net weer een tikkeltje harder doet instorten. En dat afgewisseld met een aantal flashbacks die ons meer vertellen over het hoe en waarom van haar daad. De auteur slaagt erin alle revelaties en extra info op een goede manier over te brengen. Ze vindt de perfecte lijn tussen vaag blijven maar toch genoeg mee te geven om je te laten doorlezen. Het is van bijvoorbeeld The Hunger Games geleden dat ik nog zo’n gevoel heb gehad bij het lezen van een boek.

Naast Martha lezen we ook nog stukjes vanuit het perspectief van Eve, de psychologe en van het televisieprogramma Dood is Gerechtigheid. Deze hoofdstukken, vooral het programma dan, breken het verhaal op een originele manier. Die stukjes doen je dan ook net weer iets meer inzien hoe media mensen kan manipuleren en beïnvloeden. En dat maakt het boek eigenlijk net zo interessant.

8 Top

Cel 7, het eerste boek van een nieuwe trilogie heeft me meegetrokken in een toekomst waarin de mediaverslaggeving het eigenlijk voor het zeggen heeft als het op het rechtssysteem aankomt. Die originele inslag en de vlotte schrijfstijl zorgen ervoor dat ik overtuigd ben om de reeks te blijven volgen.

  • Verhaal 9
  • Taal 9
  • Personages 7
Share.

About Author

Louis Van de Putte

A bit Hipster, A bit Geeky, A bit Shy, A bit Ambitious, A big Optimist, A Creative, A Designer, and A lot more!

Reacties