Stel je even voor: een koude winteravond in de jaren ’20 van de vorige eeuw. Een Britse professor vertelt aan zijn kinderen een verhaal dat hij zelf verzonnen heeft. Over een Hobbit uit de Shire, die de onwaarschijnlijke held wordt in een avontuur dat velen hun petje te boven gaat. JRR Tolkiens Hobbit gaat vele jaren later nog altijd vlot over de toonbank, terwijl het boek dat in de jaren ’20 op één stond in de bestsellerlijst wat in de vergetelheid is geraakt.

Het heeft immers bijna 100 jaar geduurd eer Lud-in-de-Mist naar het Nederlands vertaald werd. Maar nu is dat toch gebeurd en daar kunnen we alleen maar blij om zijn.

Het verhaal begint met een beschrijving van het stadje Lud, dat rijk geworden is dankzij de twee rivieren die erdoorheen stromen, en haar burgemeester Nathaniel Cantecleer, een nette heer die zijn leven perfect op orde heeft, dankjewel. Of zo lijkt het toch voor de buitenwereld.

Wanneer Nathaniels zoon Ranulf, altijd al een buitenbeentje, opbiecht dat hij elfenfruit gegeten heeft, is het hek helemaal van de dam. De levens van vader en zoon Cantecleer zullen nooit meer dezelfde zijn en ook op de andere inwoners van Lud en omstreken zullen de gebeurtenissen een impact hebben.

Lud-in-de-Mist 2

Het is onbegonnen werk om één thema vast te pinnen op het verhaal. Naast fantasy en het bijhorende avontuur zit er namelijk ook een flinke portie detective doorheen geweven. Een oude rechtszaak wordt plots weer brandend actueel en de identiteit van een aantal personages is een groot mysterie. Waar de eerste hoofdstukken nog de herinnering oproepen aan The Shire en Bilbo Baggins, slaat het verhaal daarna resoluut een andere richting in.

Onder de oppervlakte sudderen een aantal metaforen. Klassenstrijd, verdovende middelen en nog een aantal elementen die je ongetwijfeld bij een eerste lezing mist: Lud-in-de-Mist heeft het allemaal. Dat is misschien wel het belangrijkste minpunt aan dit boek: je hebt voortdurend het gevoel dat er nog een laagje onder zit, dat steeds als een elfje wegspringt op het moment dat je het denkt te kunnen grijpen.

De toon wordt ook langzaamaan donkerder. In de eerste hoofdstukken zie je de personages nog bijna over straat huppelen, maar gaandeweg verandert dat beeld en krijg je de indruk dat ze ook letterlijk gebukt gaan onder de problemen die hun stadje teisteren. Toch is het vooral een mooi fantasyverhaal. Geen mega-epische gevechten met een draak of bloederige oorlogen, maar een relaas over een vader en burgemeester, die enkel het beste wil voor zijn eigen familie en zijn medeburgers.

Lud-in-de-Mist is geen boek waar je even snel vijf minuutjes in leest. Het taalgebruik vereist wel wat concentratie, tenzij je geen moeite hebt met overpeinzingen die uitgesponnen worden over lange zinnen van vijf regels. Maar als je even doorzet, word je beloond met een prachtig verhaal, een boek dat je na ieder hoofdstuk even gelukzalig doet glimlachen.

8.5 Betoverend

In de eerste hoofdstukken doet Lud-in-de-Mist wat denken aan de Shire uit The Hobbit. Maar in de plaats van een epische queeste krijgen we een verhaal voorgeschoteld over een (burger)vader die geconfronteerd wordt met feiten die zijn leven volledig overhoop gooien. Qua taalgebruik niet het gemakkelijkste boek, maar wel een pareltje.

  • Verhaal 8.5
  • Personages 9
  • Taalgebruik 8
Share.

About Author

An Dierickx

A girl, on the internet! Houdt van fantasy en koekjes. Houdt niet van korte tekstjes over zichzelf schrijven.

Reacties