Disclosure Day review: klassieke Spielberg

De legendarische regisseur Steven Spielberg is intussen 79 jaar, dus vergeven we het hem dat hij even een pauze nam. Vier jaar na het superpersoonlijke The Fabelmans is hij terug met scifi-epos Disclosure Day. Spielberg is natuurlijk niet vies van het genre, maar deze film beloofde weer iets heel anders te worden. De marketing was gepast vaag over het plot, wat het alleen maar intrigerender maakte. Was het de hype waard? Wij zaten toch aan het scherm gekluisterd.

The truth is out there

Zoals altijd willen wij de ervaring van de film zoveel mogelijk bewaren, dus houden we het bij het minimum aan plot. Maar als je nog minder wil weten, ga dan naar de volgende titel.

Daniel Kellner (Josh O’Connor, The Mastermind, History of Sound) is op de vlucht voor de regeringsinstantie Wardex met z’n vriendin Jane (Eve Hewson, Bridge of Spies, Bad Sisters). Hij heeft een apparaat dat belangrijk en gevaarlijk lijkt te zijn, maar ook opslagapparaten met gegevens die de organisatie het liefst weer in handen krijgt. Aan de leiding staat Scanlon (Colin Firth), die allesbehalve aan zijn kant staat.

Wel aan zijn kant staat Hugo (Colman Domingo, Euphoria, Sing Sing) die hem instructies geeft over waar hij nu naartoe moet. Daniel wil namelijk de waarheid aan het licht brengen, maar daarvoor ontbreekt er nog een puzzelstukje. Dat zou wel eens Margaret (Emily Blunt) kunnen zijn, een weervrouw bij een lokale zender in Kansas City die opeens speciale gaven lijkt te krijgen. Ze komt pas echt in de belangstelling te staan wanneer ze live op tv een onverstaanbare taal begint te spreken. Scanlon wil dan ook meer over haar te weten zien te komen.

Volle vaart vooruit

Je wordt als kijker verwacht om even mee te gaan in de dolle rit die aan de gang is en gaandeweg meer details op te pikken over wat er eigenlijk gebeurt.

Hoera, weer een Spielbergfilm! Disclosure Day mag dan ongeveer 2u20 duren, die vliegt zo voorbij, want de vaart zit er meteen in. We worden in het verhaal gesmeten en het wacht niet lang om z’n scifi-invloeden duidelijk te maken. Spielberg had al een paar voorbeelden van het genre met War of the Worlds, Minority Report, E.T. en Close Encounters of the Third Kind. Maar deze film is nog een heel ander beestje, of misschien een mengeling van de drie. We krijgen geen voorbereidende uitleg of toevallige expositiedump, en dat vond ik meteen al goed aan het script van vaste waarde David Koepp (Jurassic Park, War of the Worlds).

Je wordt als kijker verwacht om even mee te gaan in de dolle rit die aan de gang is en gaandeweg meer details op te pikken over wat er eigenlijk gebeurt. Je moet het dus een beetje ondergaan en wat geduld hebben. Dat drijft het mysteriegehalte nog wat op, maar sommigen kan dat misschien frustreren. Wanneer de reden van de geheimzinnigheid dan duidelijk wordt, is het als kijker wel even wennen dat dit onderwerp serieus wordt aangepakt, want daar zijn nog weinig recente voorbeelden van.

Er wordt niet gezegd wanneer de film zich precies afspeelt – wat ook al intrigerend is – maar het kan niet ver in de toekomst zijn. (Op de achtergrond is er zelfs een dreiging van WO III.) Het script van Koepp houdt de spanning erin, maar een bepaalde religieuze insteek werkte voor mij iets minder goed, al snap ik wel waar het vandaan komt. Daarnaast snap je ook het standpunt van alle partijen, waardoor het geen gemakkelijk goed-tegen-slechtverhaal is. Ten slotte is er ook nog genoeg humor te vinden, vooral in het gedrag van Margaret.

Topcast

Een Spielbergfilm trekt altijd een goeie cast aan en dat is bij Disclosure Day niet anders.

Een Spielbergfilm trekt altijd een goeie cast aan en dat is bij Disclosure Day niet anders. Colin Firth speelt hier een beetje tegen type als de “slechterik” van dienst, al is het hier ook niet zo zwart-wit, en dat gaat de legende ook goed af. Josh O’Connor is ook innemend als de man die het juiste wil doen en je zo als kijker op sleeptouw neemt. Eve Hewson als Jane staat een beetje dichter bij het publiek omdat zij ook van niks weet. Sommige van zulke nevenpersonages kunnen nogal dom handelen in andere films, maar dat is bij Jane niet het geval.

Daarnaast is Colman Domingo altijd een aanwinst, dus dat is hier niet anders. Hij vraagt de andere personages om hem blind te vertrouwen en met die overtuigende en kalmerende stem zou ik dat ook onmiddellijk doen. Daarnaast heeft ook Wyatt Russell (Thunderbolts) een leuke bijrol als de vriend van Margaret. Maar het moet gezegd worden dat vooral Emily Blunt hier echt schittert. Zij is het ankerpunt in alle rare dingen die gebeuren en brengt de verwarring en dat overweldigde gevoel zeer goed over.

Hoge kwaliteit

Visueel is dit een van de mooiste blockbusters van de laatste jaren.

Naast een goed verhaal en cast drukt natuurlijk Spielberg zelf ook z’n stempel op deze film. Visueel is dit een van de mooiste blockbusters van de laatste jaren. Hij werkte daarvoor opnieuw samen met cinematograaf Janusz Kaminski (Minority Report, War of the Worlds en andere Spielbergfilms). Er is meer contrast dan we tegenwoordig gewoon zijn, met veel spel van licht en donker. Hoewel de grading bij momenten eerder koel voelt, is er toch ook opvallend veel kleur te bespeuren. Daarnaast zijn ook de typische lens flares aanwezig, maar niet tot vervelens toe.

Spielberg laat ook zien dat hij actiescènes nog altijd goed in beeld kan brengen, met vooral autoachtervolgingen en een straffe stunt met een trein. Ook enkele creatieve shots springen in het oog. Disclosure Day is daarnaast de 30ste samenwerking met maestro John Williams voor de muziek. Die is iets minder virtuoos dan bijvoorbeeld bij Star Wars, maar juist meer ingetogen, wat hier heel goed past. Fans van Spielbergfilms en sciencefictionblockbusters worden met deze film dan ook heel goed bediend.

Disclosure Day is vanaf 10 juni te zien in de bioscoop.