L’île de la Demoiselle review: snijdend overlevingsdrama

In L’île de la Demoiselle probeert een jonge vrouw krachtiger te zijn dan de omgeving naar waar ze verbannen wordt. Dat levert een minstens even krachtige film op, die wij al konden zien op Filmfestival Oostende.

Veroordeeld

Van alle plekken op aarde is Duivelseiland eentje waar je echt niet wil belanden. Dat ‘Isle of Demons’, zoals het eigenlijk heet, lag in de 16de eeuw voor de Canadese kust. In 1542 komt de jonge edelvrouw Marguerite (Salomé Dewaels) er terecht. Zij werd verkracht door een luitenant die verliefd op haar is, maar ze is beloofd aan de Canadese vicekoning, en die tolereert haar ‘ontucht’ niet.

Ze wordt daarom met haar dienstmeid Damienne (Candice Bouchet) verbannen. Luitenant Thomas (Louis Peres) kiest ervoor om bij hen te blijven, want Marguerite is zwanger en hij wil voor zijn ongeboren kind helpen zorgen. In die omstandigheden zou het makkelijk zijn om je te wentelen in zelfmedelijden. Het enige wat het trio bij heeft, zijn enkele houten koffers met kleren en proviand. Marguerite is dan nog eens gekleed in hofkledij, lange jurken die een ton wegen als ze nat worden.

Maar ze draait al snel een knop om. Ze zit op het eiland, maar ze heeft tenminste goed gezelschap in Damienne. Van Thomas blijft ze natuurlijk het liefst zo ver mogelijk weg. Hij wil trouwen omdat hij denkt dat God hen dan redt, maar Marguerite wil geen kind op de wereld zetten in die omstandigheden. En zo moet ze niet alleen denken aan overleven, maar ook een andere belangrijke keuze maken.

Keihard

L’île de la Demoiselle is na vijf minuten al een keihard overlevingsdrama. Het eiland is verlaten, er is niets behalve gras, zand en water. De regen klettert naar beneden, en er is amper beschutting. De wind beukt van alle kanten. Hét gevoel dat je na deze film overhoudt, is dat je hem bijna kon voelen. De Franse regisseur Micha Wald wilde alles filmen op een echt eiland, en dat is overduidelijk. Cinematograaf Joachim Philippe kiest dan ook voor passende, eerder doffe kleuren, maar laat het nooit te donker worden. Ten slotte draagt het geluidsdesign en de beklijvende strijkersmuziek (van onder andere Hildur Guðnadóttir) ook nog bij aan die onherbergzame sfeer.

Alleen al de reden waarom Marguerite op het eiland terechtkomt, zorgt ervoor dat je met haar meeleeft. Maar na die eerste empathie is het de ijzersterke vertolking van de Belgische Salomé Dewaels die je bij je nekvel grijpt. Ze speelt niet zomaar “een sterke vrouw”, maar een gelaagde. Eerst is ze vooral depressief, en ook op andere momenten dreigt de wanhoop haar te overweldigen. Maar op veel andere momenten overstijgt ze haar nobele afkomst en doet ze wat ze moet doen om te overleven. Zelf oplossingen bedenken, tactisch handelen en zichzelf proberen te redden. Het is acteerwerk waarmee je jezelf stevig op de kaart zet.

Het verhaal is bovendien gebaseerd op dat van de echte Marguerite de la Rocque, die ook werkelijk op het eiland terechtkwam. Wald wilde de film dan ook vooral maken voor zijn dochter, die even oud is als Marguerite in de film. Dit soort verhalen verdienen dan ook meer aandacht, en het geeft een extra betekenis aan een al indrukwekkende film.

L’île de la Demoiselle is te zien in (helaas maar) enkele bioscopen.