Mouse: P.I. For Hire review – noir en oldschool

Bij de aankondiging in 2024 wekte Mouse: P.I. For Hire al meteen onze interesse. Een oldschool FPS die eruitzag als een oude zwart-witte Mickey Mouse-cartoon waar de problemen met meer geweld en wapens konden opgelost worden dan bij Disney? Een noir-sfeer? Jazzy soundtrack? Yes, please! Iedereen vroeg zich uiteraard ook af of Mouse: P.I. For Hire, naast zijn esthetische gimmick, ook de belofte van een goed spel te zijn zou kunnen waarmaken. Is ontwikkelaar Fumi Games daarin geslaagd?

Monochrome, gewelddadige cartoon

Het eerste dat meteen opvalt wanneer je Mouse: P.I. For Hire opstart, is dat het druipt van een zalige noir-sfeer. Alles ziet er dan ook zwart-wit uit en wordt vergezeld van een heerlijke jazz-soundtrack van Patryk Scelina en Kacper Mikolajuc. (Deze muziek apart bezitten is dé reden om misschien voor de deluxe-editie te gaan.) Ook de voice acting door onder meer veteranen Troy Baker en Fred Tatasciore past perfect bij deze esthetiek. Het tweede dat opvalt is de prachtige handgetekende ‘rubber hose’-animatie die het spel er samen met de antropomorfe muizenpersonages (en een paar andere dieren) echt laat uitzien als een van de Disney-cartoons van weleer. De personages zijn eigenlijk 2D-tekeningen die er 3D uitzien en die zich draaien naargelang waar je je bevindt. Je kan zelfs nog extra oude visuele of auditieve filters gebruiken om het er nog authentieker cartoonachtig te laten uitzien en horen.

Vergis je niet: het is welliswaar prachtig cartoonachtig, maar daarnaast ook noir, met sigaretten, drankkaas, drugskaas, racisme, corruptie, ontvoering, moord en kogels die om je oren vliegen, hoofden die je afschiet, grote bloedvlekken (wel, inktvlekken) of zelfs de skeletten van verslagen vijanden nadat je met je devarnisher acid-gun hun vlees eraf hebt doen smelten… Niet voor kinderen dus! Naast noir krijg je trouwens ook wat pulp-elementen met hier en daar iets bovennatuurlijks of een western-level, maar dit is allemaal goed in het verhaal verweven. Ondanks de soms zware materie is er gelukkig toch genoeg plaats voor humor en om het absurde karakter van heel het spel te omarmen.

Jack Pepper is een typische hard-boiled private eye in een (muizen)stad vol onderdrukking, misdaad en corruptie. Wat begint als een eenvoudige zaak omtrent de verdwijning van een oude medeveteraan, mondt al snel uit in een web van intrige met een moordaanslag op een politicus, de verdwijning van grote groepen spitsmuizen, de moord op een actrice en de inmenging van allerhande duistere groeperingen. Het verhaal is van het begin tot het einde (een goede 15-20 uur) doorspekt met noir-clichés. Jack vertelt over zichzelf en zijn avonturen in de eerste persoon, heeft bijvoorbeeld een vrouwelijke journaliste en een barman als kennis, neemt het onder meer op tegen corrupte flikken, wordt op zijn kantoor bezocht door een femme fatale, en ga zo maar verder. Bereid je ook maar voor op veel grappen en puns over kaas, naast de talrijke referenties naar literatuur, film of andere games. De verwijzingen zijn nog niet zo erg of talrijk als in de Gex-trilogie, maar het doet er wel wat aan denken.

Klein beetje schimmel

Hoewel we het verhaal van Mouse: P.I. For Hire zeker konden smaken, hadden we sommige elementen ervan graag anders gezien. Zo is het wel jammer dat naast de muizenpersonages en de soms goede of grappige dialogen het verhaal voor het grootste deel van het spel wel degelijk, maar niet zo wereldschokkend is. Er zijn personages, maar er is geen echte character development. De plotpunten komen lineair op je af (hoewel je bij momenten de volgorde van een paar levels kan kiezen) en zijn wel goed gedaan, maar je zal de eerste 80% van het spel nooit achterover vallen. De laatste uren gooit Mouse: P.I. For Hire echter wel alle remmen los en omarmt het zijn absurde cartoonachtige vrijheid helemaal.

Na de meeste levels kan je in je straat praten met andere personages, je arsenaal upgraden of in de winkel extra munitie of collectibles kopen en moet je telkens een aantal verzamelde aanwijzingen op je detectivebord in je kantoor vastpinnen. Jack plaatst alles jammer genoeg zelf op de goede plaats en trekt altijd zelf de nodige conclusies wanneer je het bord gebruikt. Jij hoeft dus niet na te denken, een beetje jammer voor een detectivespel. Soms krijg je van andere personages een extra opdracht, maar deze bestaat meestal uit een of ander voorwerp vinden in de levels en biedt geen unieke locaties. 

Mouse: P.I. For Hire is een eenvoudige maar goede FPS

Mouse: P.I. For Hire is niet enkel oldschool in zijn sfeer, maar ook in zijn single-player FPS-gameplay. Het is op zich eenvoudig, maar best goed gedaan met snelle en dodelijke actie. Je knalt je een weg doorheen de (soms best lange) levels en legt meerdere wise guys, goons en cheeseleggers (heh) om. Dat doe je met meerdere wapens, die je doorheen de levels gaandeweg vrijspeelt. Klassiekers zoals een pistool of shotgun, maar ook meer unieke wapens zoals de allesvernietigende devarnisher, waarmee je je vijanden slechts een- of tweemaal moet raken voor ze na een paar seconden automatisch sterven. Na een paar upgrades heb je hier dan ook zoveel maximummunitie voor dat het spel soms wel wat gemakkelijk kan worden. Nu ja, de vijanden (en zeker de bazen) zelf zijn ook best dodelijk en jezelf beschoten of geslagen laten worden betekent dat ze snel doorheen je harnas of levenspunten knagen. Ook duurt het wisselen van wapens of het herladen best lang, waardoor je je hoeveelheid kogels toch goed in de gaten moet houden. Soms lopen vijanden gewoon in een gang, maar veel vaker zal je binnen of buiten in een soort arena of kamer terechtkomen waarbij je alle vijanden die opeens door deuren komen, moet uitschakelen voor je verder kan. Heel oldschool, en soms wat gekunsteld, maar nog steeds goed gedaan eenmaal je de structuur van de gameplay begrijpt.

Om nog wat extra variatie te bieden en je wat te laten platformen of de gevechten nog hectischer te maken, krijg je na een tijdje ook een paar movement abilities zoals een double jump of glide. Verder zijn er sloten te vinden die je kan openen in eenvoudige minigames waarbij je je staart als loper gebruikt. Soms krijg je zoveel pogingen als je nodig hebt, maar op andere momenten (waarbij je extra beloningen kan vinden), heb je slechts één kans. In de levels zitten ook heel wat secrets verborgen met collectibles, geld of blueprints. Met deze laatste kan je je wapens bij een vriendelijke knutselaar beter (en soms heel krachtig) maken met meer schade, max ammo of een alternatieve aanval. Na een level of drie-vier kan je dan mits een beetje verkennen en sparen minstens één wapen (zoals die devarnisher) meteen helemaal upgraden. 

Tussen de levels door rijd je met je autootje door een kleine isometrische map van de stad en zie je waar later nog allemaal levels zullen zijn of waar je al geweest bent. Dit geeft aan de ene kant wel een leuk gevoel van locatie, maar aan de andere kant kan je jammer genoeg geen levels herspelen (wat misschien in een toekomstige patch aangepast zal worden) en bieden de optionele rustplekken die je kan vinden gewoon dezelfde functie als de buurt waar jouw kantoor is. Oké, dan moet je in principe niet elke keer terugkeren tussen de levels, maar je zal dat waarschijnlijk toch sowieso doen voor extra dialoogjes of uitdagingen. Die kaart is dus wel leuk en stijlvol, maar ook enkel een oppervlakkige wijze om van locatie naar locatie te gaan.

Bijna een homerun

Daarnaast heb je wel nog een activiteit waar je heus wat tijd kan (maar niet moet) insteken. Mouse: P.I. For Hire heeft immers zijn eigen kaartspel. Alles draait rond het thema baseball. Je speelt in 2 rondes van telkens 5 beurten. De eerste ronde ben je de batters, de tweede ronde de pitchers. Elke beurt vul je je hand aan tot vijf kaarten en mag je een kaart van je rol afleggen, eventueel aangevuld met een extra speciale kaart. Als de pitcher een kaart met een hoger getal heeft, mag hij van honk naar honk beginnen lopen naargelang zijn snelheid. Indien je er minstens drie boven zit, krijg je zelfs een homerun. De bedoeling is om in je eerste vijf beurten zoveel mogelijk kaarten het veld rond te laten gaan en daarna die van de tegenstander tegen te houden. Met je speciale kaarten kan je je slagkracht of snelheid verhogen, of in de tweede ronde die van de tegenspeler verlagen.

Het is leuk en best goed gedaan, maar na een tijdje is het wel eenvoudig om elke keer tussen de drie of vijf punten te scoren en alle kaarten van de vijand tegen te houden. Ware het niet dat het geld kost – Heel dit optionele minigame is bizar genoeg de hoofdreden om in levels geld te verzamelen, want voor de rest kan je er bijna enkel extra collectibles of voor het grootste deel onnodige extra munitie mee verzamelen – zou je de ongeveer twintig matchen meteen in het begin van het spel kunnen doen, om daarna je krachtige beloning om tijdens de gewone levels te gebruiken in ontvangst te nemen. Nu zal je waarschijnlijk tussen elk level door een paar matchen spelen, wat je telkens even pauze geeft in het verhaal en de actie. Je kan extra kaarten vinden of er een paar heel krachtige kopen, maar je kan buiten de matchen jammer genoeg nooit zien wat de kaarten die je vindt doen, zelfs niet in je menu. Ook zijn veel van de extra kaarten minder goed dan degene die je bijna in het begin van het spel al kan verzamelen, waardoor je enkel maar meer kans krijgt om minder ideale kaarten te trekken tijdens het spelen. Als je écht te veel kaarten hebt, moet je er een paar laten liggen bij het begin van een match, maar echt deck builden zit er niet bij. En zo is deze optionele afleiding een beetje de samenvatting van heel het spel: het heeft een unieke sfeer en speelt heel leuk, maar mist soms nét dat tikkeltje diepgang.

Mouse: P.I. For Hire is te koop bij o.a. bol.com

We ontvangen een kleine commissie als je iets koopt via onze partnerlinks.

Geïnteresseerd in recente games?

• Onlangs speelden we Horses of Hoofprint en Sunderfolk.
• Monster Hunter Stories 3: Twisted Reflection is het beste spel uit deze spin-offreeks.
• Collector’s Cove is een leuke en schattige maar beetje langdradige life sim.
• Resident Evil: Requiem biedt een prachtige mix tussen oud en nieuw.
• Nioh 3 geeft je alweer massieve en complexe keuzevrijheid.