Frank Castle, of Punisher voor de vijanden, stal de show in het tweede seizoen van Daredevil. Op zich niet zo moeilijk want de andere verhaallijn met Elektra en de generische ninja’s van The Hand was allesbehalve entertainend. De topmannen bij Netflix beseften dat ze hier goud in hun handen hadden. Zo zag Frank z’n eigen reeks dus het licht.

Voor het eerste schot

Voordat ik mijn mening geef over de reeks zelf, eventjes een kleine tussenstop. Ik wil graag de focus leggen op de geweldige intro van The Punisher. De zwart-witte close-ups van geweren kun je gewoon zien als een manier om op te bouwen tot zijn badass schedel, maar op een dieper niveau zie ik hier Frank Castles morele maatstaf in: zwart of wit. Zijn medemens is ofwel goed of slecht. De Punisher is altijd al gebaseerd geweest op het concept van de poor lonesome cowboy en de wraaklustige Charles Bronson uit Death Wish. Het harde, trage gitaarspel is daar een perfecte weerspiegeling van: zowel een vleugje spaghettiwestern als jaren ’70 B-film.

No nonsense

Jon Bernthal hervat zijn rol als moordmachine Punisher en bewijst eens en voor altijd dat het personage Frank Castle sterk genoeg is om zijn eigen reeks te dragen. Al vanaf het begin is het duidelijk: Frank is een man van daden, geen woorden. Het is bijna altijd met grote tegenzin dat hij zijn mond opendoet. Al een geluk dat zijn partner in crime Micro (Ebon Moss-Bachrach) praatziek is, om al die stiltes op te vullen. De twee hebben een moeizame start maar leren uiteindelijk samen te werken en elkaar zelfs te respecteren. De derde hoofdrol is weggelegd voor Homeland Security-agente Dinah Madani (Amber Rose Revah), die als een bloedhond op het spoor zit van zowel Frank Castle als zijn doelwitten. Afgezien van een paar kleinere rolletjes en de grote schurk van dienst zie je zowat iedereen groeien. Sommigen positief, anderen negatief, maar het zijn stuk voor stuk echte, driedimensionale personages met elk hun eigen karakter.

Een straf verhaal

Frank zijn missie in deze reeks is een grote fout uit zijn verleden rechtzetten die de dood van zijn familie veroorzaakte. Zoals altijd gaat de menselijke betonblok over lijken om zijn doel te bereiken. Al een geluk dat hij er niet alleen voor staat. De hacker Micro wil namelijk met hem samenwerken zodat hij eindelijk zijn familie terug kan zien. Om de computertechneut te helpen, springt Frank geregeld eens binnen bij die familie. Dat creëert een enorm dubbel gevoel voor de twee mannen. Micro mag alleen maar hulpeloos toekijken terwijl Castle vanbinnen weet dat zijn eigen familie nog steeds dood is.

Naast deze verhaallijn leer je ook Homeland Security-agente Dinah Madani (Amber Rose Revah) kennen. Zij wil gerechtigheid zoeken voor haar partner bij Homeland Security, die overleden is in Afghanistan. Andere verhaallijnen draaien rond ex-collega’s van Frank. Zo heb je Curtis Hoyle (Jason R. Moore) met zijn praatgroep voor veteranen en Billy Russo (Ben Barnes) die een huurlingenbedrijfje genaamd Anvil oprichtte.

Overal bloed en kogelhulzen

Over het algemeen zitten de actiescènes goed in elkaar. De camera brengt alles in zijn groteske glorie in beeld, wat ook nodig is. Wat is een tv-reeks over de Punisher zonder massa’s bloed? Je hebt twee soorten scènes: simpele gevechten waarbij Frank zich compleet laat gaan, en strategische operaties met wapens, tactiek en support van Micro. Beide soorten zijn een waar plezier om te aanschouwen, al verkies ik grotendeels toch de precieze operaties. De Punisher heeft namelijk altijd een plan, al is dat op het eerste gezicht niet duidelijk. Mensen met een gevoelige maag: opgepast, het durft er soms tenenkrullend pijnlijk aan toe te gaan.

Jammer genoeg zijn niet alle scènes even strak gefilmd. Soms voelt het echt aan alsof het budget op was, wat vooral opvalt in een bepaalde achtervolging waarbij we constant dezelfde shots van gezichten mogen aanschouwen zonder enige muziek.

Een groter plaatje dan alleen maar wraak

Net zoals in de comics ligt er ook een zware focus op de monsterachtige aard van oorlog. Over hoe Amerika omgaat met veteranen en de bagage die de ex-militairen meenemen vanuit het oorlogsgebied. Die thema’s worden vooral verkend in nevenverhalen met Curtis zijn praatgroep en de mensen die er hun verhaal komen vertellen. Ironisch genoeg worden er ook mensen uit deze praatgroep gelokt door bedrijven zoals Anvil waardoor de cirkel van geweld aanhoudt. Het zijn actuele thema’s die nog lang relevant zullen blijven zolang we niet beter zorg gaan dragen voor de mentale gezondheid van veteranen.

Lagen en lagen symboliek en inspiratie

De reeks is doorspekt met symbolisme, iets wat dan ook perfect verklaarbaar is aangezien de reeks geschreven is door Steve Lightfoot, de scenarist van de gruwelijk goede reeks Hannibal met Mads Mikkelsen. Een van de eerste voorbeelden van symbolisme is Moby Dick. Frank wordt namelijk door zijn kameraad Curtis aangeraden om dit boek te lezen. Met dit verhaal probeert hij het bij Frank te laten doordringen dat het achtervolgen van zijn witte walvis maar één einde heeft: zijn vroegtijdige dood. Je zal zo nog wel vaker op speciale aspecten stuiten waarover je met plezier kan nadenken waarom ze er precies insteken.

Naast symboliek heb je ook wel wat leuke knipogen naar verscheidene verhalen uit de comics. Zo lopen er ook wel wat mensen rond die een naam delen met personages uit allerlei reeksen. De kenners zijn dus al op de hoogte voor mogelijke toekomstige verhaallijnen vol bloed en geweld.

Hoog tempo

Iets waar vele Marvel-reeksen aan lijden zijn zwakkere tweede helften (of in het geval van Iron Fist een zwakke eerste en tweede helft). Dit was het geval voor zowel Jessica Jones, Luke Cage en het tweede seizoen van Daredevil (wanneer de focus niet op de Frank lag). Ik kan met een gerust gevoel zeggen dat het tempo nooit stilvalt. Er is constant evolutie op het vlak van personageontwikkeling in het hoofd- en nevenverhaal.

Van de dertien afleveringen was er één die wat tegenviel. De aflevering in kwestie toont één dag in een hotel. We volgen hierbij het perspectief van verschillende personages op verschillende momenten. Het concept was om een puzzel te creëren voor de kijker waarbij alles pas tegen het einde toe duidelijk werd. Het probleem is echter dat de personages ondertussen geen gesloten boek meer zijn voor de kijker, waardoor het vrij eenvoudig wordt om zelf alle puzzelstukjes op zijn plaats te leggen. Non-lineaire verhalen werken namelijk alleen maar als alles, inclusief de personages, in het begin een mysterie is voor de kijker.

The Punisher wordt gesponsord door …

Fruitsap. In een vrij dramatische flashback schenkt Micro’s vrouw een paar glazen fruitsap uit voor hun klein grut. Vervolgens blijft dit brik prominent in beeld staan gedurende de rest van de met drama gevulde scène. Zelfs The Truman Show had meer subtiliteit dan zo’n product placement. Hierdoor ontneem je het tragische aspect en vervang je het door een sketch vol donkere humor. Hier en daar kom je ook nog andere iets subtielere sluikreclame tegen, maar het fruitsap spant toch de kroon, samen met de legendarische Vita-reclame in House of Cards.

Het enige struikelblok tussen meesterwerk en wat we nu hebben, is het kleine budget dat ze deels hebben opgevangen door de product placement en bepaalde actiescénes goedkoop in te blikken.  Komaan Netflix, geef de makers volgend seizoen wat meer financiële speelruimte. Het kan alleen maar beter worden!

Marvel’s The Punisher is vanaf vrijdag 17 november te zien op Netflix.

7 Gewel(da)dig!

The Punisher is een spannende reeks met fascinerende, gebroken personages en goede prestaties van de acteurs. Meestal is de actie goed in beeld gebracht en klinkt alles best goed. Alleen jammer van één iets mindere aflevering, de enorm opvallende product placement en soms een merkbaar gebrek aan budget.

  • Verhaal 7
  • Personages 9
  • Audiovisueel 7
  • Sfeer 8
Share.

About Author

Timothy

Houdtdt van ananas, de Metal Gear Solid franchise en Evil Dead te quoteren. Heeft een kokosnoot BH in zijn kast liggen maar heeft nog geen rieten rokje gevonden dat erbij past.

Reacties