Vorige maand kregen we met The Defenders naar goede gewoonte de eerste helft van de Marvel/Netflix tandem in onze mailbox. Net zoals dat gebeurde bij Jessica Jones, Luke Cage & Iron Fist proberen we zo goed en kwaad mogelijk een beeld te vormen van hoe de uiteindelijke reeks zal werken. Het goede nieuws kon je al lezen in de titel, het slechte nieuws is dat daarmee mogelijks een probleem naar boven kwam. Laat me daar even dieper op in gaan.

Het samenbrengen van The Defenders

Op het eerste zicht ziet het ernaar uit dat Marvel haar les geleerd heeft uit de vorige reeksen. The Defenders heeft namelijk maar 8 afleveringen. Toch een pak kleiner vergeleken met de standaard 13 afleveringen in de solo reeksen. Ik kan dit enkel maar toejuichen. Ik denk dat iedereen het erover eens is dat een kleiner goedgevuld seizoen beter is dan één met 13 onevenwichtige afleveringen.

Minder afleveringen betekent echter niet een sneller tempo. De eerste vier afleveringen nemen hun tijd om de personages op een organische manier samen te brengen. De vier superhelden kunnen niet verder van elkaar verwijderd liggen en daarom is het essentieel dat de hoofdpersonages de tijd krijgen om elkaar te vinden zonder dat het boeltje extreem geforceerd overkomt. Alle lof hiervoor naar Douglas Petrie & Marco Ramirez, de verantwoordelijken voor dit nieuwe seizoen. Beiden kennen elkaar van Daredevil, waar Ramirez al enkele afleveringen schreef en Petrie executive producer was.

Ik moet even vermelden dat de eerste echte conversatie tussen Luke Cage en Danny Rand een absoluut hoogtepunt is. Het is duidelijk dat Ramirez beide personages door en door kent, ondanks het feit dat hij niets te maken had met de solo-reeksen van de personages. Cage en Rand hebben heel verschillende leefwerelden en het contrast tussen die twee wordt meesterlijk duidelijk in die specifieke scène.

The Defenders - Alexandra

Sigourney Weaver speelt de intrigerende leider van The Hand

De lijm die alles samenbrengt is The Hand. Alle personages worden individueel (al dan niet voor een 2e keer) geconfronteerd met de criminele organisatie. Aan de top van die organisatie vinden we Alexandra, gespeeld door de immer charmante Sigourney Weaver. Kort samengevat en zonder te veel te willen spoilen: ze is op een queeste naar onsterfelijkheid en daarvoor heeft ze New York nodig. Het is een logische stap om The Hand als ultieme antagonist op te geven, maar ik twijfel of dit wel de juiste keuze was.

Want persoonlijk haakte ik af bij Daredevil wanneer de ondode ninja’s geïntroduceerd werden. Dit kan natuurlijk ook zijn omdat ze in hetzelfde seizoen van The Punisher op het toneel kwamen. In een reeks die voornamelijk de voeten op de grond hield, vroeg het concept van The Hand opeens wel erg veel suspension of disbelief van me. Maar da’s een volledig ander verhaal. Eentje dat ik al eens graag wil voeren tussen pot en pint. Mijn punt is eigenlijk dat de hele mythologie rond de organisatie niet direct in het plaatje past van Jessica Jones en Luke Cage. Beide personages hebben inherent een eigen sfeer en die vloekt wel wat met dat zweverige. Gelukkig erkennen de schrijvers dit en gaan ze dit niet uit de weg.

Distinctieve kleuren

The Defenders - Stick

Uniek is dat de superhelden elk een kleur hebben en deze op subtiele manieren terugkeren

De intro van deze reeks is, net zoals we intussen gewoon zijn, volledig gefocust op de personages en hun relatie met New York. Waar de intro in verschilt tegenover de vorige reeksen, is het kleurgebruik. Elk personage heeft zijn of haar eigen kleur. Daredevil krijgt rood, Jessica Jones blauw/paars, Luke Cage krijgt geel en Iron Fist groen.

Uniek is dat ze dit kleurenschema ook doortrekken binnen de afleveringen zelf. Scènes met Jessica Jones voelen kouder aan door de blauwtinten, Luke Cage’s wereld is dan weer warm door de gele kleuren. Bij Iron Fist en Daredevil zijn de kleuren subtieler geïntegreerd door gebruik van neon op de achtergrond. Scènes met Alexandra hebben geen kleurenschema, maar haar wereld (en outfit) is voornamelijk wit. Het is een detail, maar iets dat me toch opviel bij het bekijken van de aflevering.

Die mishmash aan verschillende kleuren tussen onze superhelden kan soms wel irriteren. Ik snap dat de makers zo goed en kwaad mogelijk de unieke sfeer van de personages willen doortrekken binnen The Defenders, maar vooral in het begin miste ik soms samenhang. Alles voelt heel gefragmenteerd aan, wat ongetwijfeld een bewuste keuze was. Het is pas wanneer de groep effectief meer samenkomt dat er sprake is van een geheel.

Continuïteit

The Defenders is een rechtstreeks vervolg op alle reeksen. Zo vinden we Daredevil, Jessica Jones, Luke Cage & Iron Fist terug waar hun respectievelijke verhalen eindigden. Dit betekent ook dat de nevenpersonages van die reeksen een rol spelen binnen dit verhaal. Op zich niets verkeerd mee, ook hier moet ik Ramirez & Petrie een pluim geven want ze slagen erin perfect te jongleren met Colleen Wing, Foggy Nelson, Karen Page, Jeri Hogarth, Misty Knight, Stick en anderen om onze helden bij te staan. Dit doen ze ook door hun rol niet al te groot te maken. Ze worden spaarzaam in beeld gebracht om context te brengen.

The Defenders - Karen & Foggy

Nevenpersonages uit de soloreeksen keren ook terug

Context die soms wel nodig is want de eerste aflevering van The Defenders was confronterend voor me in de zin dat het een groot probleem naar boven bracht. Ik heb het einde van Luke Cage, het 2e seizoen van Daredevil & Iron Fist niet uitgekeken. Ondanks het feit dat ik deze personages graag heb en fan ben van hun materiaal. In een tijd waarin ik overspoeld wordt met kwalitatieve reeksen en ik dus meer en meer keuzes moet maken, moesten deze seizoenen de duimen leggen voor een ander.

Grootste boosdoener in dit verhaal is altijd de teleurstellende tweede helft van het seizoen. Daarom ook de titel van dit artikel. De eerste helft van The Defenders is goed, alles wordt organisch opgebouwd en er zitten terug prachtig gechoreografeerde vechtscènes in. Maar we weten dat Marvel/Netflix hier goed in is. Het opbouwen van een seizoen is nooit hun probleem, de fouten komen meestal pas in de tweede helft van het seizoen. Dat was het geval bij Luke Cage met Diamondback & bij Daredevil met Elektra/The Hand. Het introduceren van een superheld en het scheppen van diens eigen wereld binnen een min of meer realistische setting is hun kracht. Het seizoen op een bevredigende manier eindigen, dat is meestal hun zwakte.

Maar zoals eerder gezegd: The Defenders heeft minder afleveringen dan de solo-reeksen en dat stemt me positief. De eerste helft van het seizoen is zoals het moet zijn, met eigen unieke sfeer en een verderzetting van de continuïteit. Ik ben heel benieuwd hoe alles zal eindigen. The Defenders luidt het einde van Fase 1 voor de Marvel/Netflix-reeksen en ik hoop dat ze het in schoonheid mogen doen. De personages verdienen het.

The Defenders is vanaf 18 augustus te zien op Netflix

Share.

About Author

Davy

Contrasten, tegengestelden én paradoxen. Allemaal gebundeld in een bebaard mensenlichaam. Kapitein, weetjesverzamelaar, liefhebber van comics.

Reacties