De openbare omroep staat erom bekend om op zondagavond goede fictie uit te zenden. Meestal zijn dat wel reeksen die zich afspelen onder onze zogenoemde kerktoren. Maar dit jaar zien ze het grootser en angstiger! We krijgen vanaf zondag Tabula Rasa voorgeschoteld. En wij van Geekster konden al gaan kijken op het Film Fest Gent.

Ik moet eerlijk toegeven: wanneer een nieuwe Vlaamse serie wordt bestempeld als ‘prestigieus’ komen mijn haren spontaan overeind te staan. Maar het team achter Tabula Rasa, de nieuwe productie van Caviar Films en Eén, nam mijn argwaan meteen weg. Wanneer een televisieserie beschikt over topregisseurs als Kaat Beels (bekend van de VTM-serie Clan en het recente en internationaal bekroonde Beau Séjour) en Jonas Govaerts (Welp), en geschreven wordt door Malin-Sarah Gozin (net als Kaat Beels gekend van Clan), Christophe Dirickx (De Helaasheid der Dingen) en een debuterende Veerle Baetens (die ook de hoofdrol speelt), kan je wel spreken van een dreamteam van de Vlaamse fictie. Tel hierbij nog eens een powerhouse van een cast, Gene Bervoets, Stijn Van Opstal, Hilde Van Mieghem, Jeroen Perceval, Peter Van den Begin en Lynn van Royen, en je hebt voldoende ingrediënten om van Tabula Rasa een (internationale) topreeks te maken.

In de eerste twee afleveringen van Tabula Rasa maken we kennis met Annemie (Mie) D’Haeze (Veerle Baetens), een jonge vrouw die na een auto-ongeval aan geheugenverlies lijdt. Mie heeft geen kortetermijngeheugen meer: ze herinnert zich haar leven voor het ongeval nog, maar nieuwe informatie wordt niet opgeslagen. Dat is op zich al geen sinecure, maar wordt pas ronduit problematisch wanneer blijkt dat Mie als laatste de vermiste Thomas De Geest (Jeroen Perceval) heeft gezien. Ze wordt opgesloten in de gesloten afdeling van een psychiatrische instelling, waar politie-inspecteur Wolkers (Gene Bervoets) in haar geheugen naar aanwijzingen probeert te graven.

tabula rasa

Als kijker krijg je een hele hoop flashbacks op je afgevuurd en ontdek je samen met Mie en inspecteur Wolkers stukje bij beetje wat er gebeurd is (een beetje zoals inThe Girl on the Train). Het tempo is quasi perfect: je krijgt net genoeg informatie om geboeid te blijven en in tegenstelling tot veel andere reeksen word je niet overspoeld met informatie.

Het verhaal zit niet alleen goed in elkaar, het ziet er ook schitterend uit. Beginnend met de intro, die mij sterk deed denken aan de begingeneriek van True Detective, zit Tabula Rasa vol prachtige filmische elementen. Een van de vele voorbeelden hiervan is de manier waarop Mie’s geheugenverlies in beeld wordt gebracht: in de vorm van rood zand dat alles genadeloos wegvaagt. Origineel en knap uitgevoerd.

tabula rasa

Het moet gezegd, dit is een reeks zoals we er nog maar weinig gezien hebben op Eén. Ik vraag me dan ook af of het (oudere) publiek deze serie zal lusten, want laten we duidelijk zijn: Tabula Rasa is bij momenten zeer scary. Vooral de flashbacks, die zich afspelen in een angstaanjagend oud huis te midden van de bossen, zouden niet misstaan in een topthriller of zelfs een horrorfilm. Ik zat enkele keren op het puntje van mijn stoel met kippenvel en ook mijn vriendin kneep een aantal keren mijn hand bijna kapot. De invloed van Jonas Govaerts en zijn rijke kennis van het genre waren hier dan ook zeer voelbaar. Daartegenover staan ook genoeg grappige elementen (zoals wel vaker vooral geleverd door Tom Audenaert) en sterke dialogen die eenvoudigweg van het scherm spatten.

Hoewel Veerle Baetens zichzelf hier wel een beetje getypecast heeft – ze speelt weleens vaker een vrouw met psychische problemen – heeft ze zichzelf hier ongetwijfeld overtroffen. De fragiliteit waarmee ze Mie en de strijd met haar geheugen neerzet, is ronduit knap. Hetzelfde geldt ook voor de andere acteurs: iedereen is goed gecast en speelt natuurlijk. Uitzondering op de regel is ditmaal Hilde Van Mieghem, die (als enige) met zo’n overdreven Antwerps accent sprak dat het me een aantal keer uit de reeks haalde.

JA

Na bovenstaande review komt het vast niet als een verrassing dat Tabula Rasa zeker de moeite waard is om te bekijken. Tenminste, als je tegen een stootje kan, want grote bangeriken zouden weleens slapeloze nachten tegemoet kunnen gaan. Ik ben enorm benieuwd hoe dit verhaal zich gaat ontvouwen en hoop vooral dat de rest van de serie dit hoge niveau kan aanhouden. De eerste van negen afleveringen wordt zondag 29 oktober op Eén uitgezonden.

Share.

About Author

Reacties