Blast from the Past: Pushing Daisies

0

Deze week, meerbepaald dinsdag laatstleden, vierde de pilot van Pushing Daisies zijn tiende verjaardag. Reden genoeg voor deze redacteur om eens te kijken welke ingrediënten van deze reeks zo’n topserie maakten. 

1/4 verhaal …

Het prachtige Pushing Daisies vertelt het verhaal van de sympathieke taartenbakker Ned en zijn nogal bijzondere en unieke gave. Ned kan namelijk doden terug tot leven wekken aan de hand van één kleine aanraking. Er zijn echter regels verbonden aan zijn kracht: als hij iemand of iets terug tot leven wekt, moet hij die binnen een minuut opnieuw aanraken. Doet hij dat niet, dan laat er iets of iemand anders het leven in de plaats. Raakt hij echter na die minuut de nu opnieuw levende dode nog eens aan, dan gaat ook die terug dood en dat voor altijd.  

pushing daisies

In de pilot, passend getiteld de Pie-Lette, krijgen we het eerste kwartier een introductie van wie Ned is en hoe hij erop gekomen is om bakker te worden. Ook de andere hoofdrolspelers van de reeks worden in dit eerste kwartier geïntroduceerd. Eigenlijk, om een goed beeld te krijgen van wat de reeks inhoudt en te kijken of het iets voor jou is, heb je aan het eerste kwartier genoeg om verkocht te geraken.  

… en personages …

Zo maken we kennis met Emerson Cod, de enige persoon die weet heeft van Neds gave en daar dan ook gebruik van maakt. Als je de kans hebt om een moordslachtoffer te vragen wie hem vermoord heeft, is de keuze snel gemaakt. Daarna hoef je enkel nog de beloning op te strijken en klaar. Daarnaast maken we ook kennis met Charlotte Charles, Neds jeugdliefde. Dat gebeurt echter niet in de beste omstandigheden: Charlotte, of Chuck, werd namelijk dood opgevist uit de zee. Haar eerste reis ooit, geboekt bij Boutique Travel Travel Boutique eindigde met haar moord. Maar dat is buiten Ned gerekend. Wat je waarschijnlijk wel ziet aankomen, gebeurt ook: hij wekt haar terug tot leven en dat voor langer dan een minuut. Het is uiteindelijk de begrafenisondernemer die in haar plaats het onderspit moet delven. Na het oplossen van Chucks moord is een nieuw detectivetrio geboren. 

Naast de drie hoofdpersonages volgen we doorheen de reeks ook nog Charlottes tantes Lily en Vivian. De vroegere Darling Mermaid Darlings, onderwaterartiesten met een kaasobsessie, lijden door het tanen van hun succes wel aan een persoonlijkheidsaandoening waardoor ze bijna hun huis niet buiten durven te gaan. En als voogden van Charlotte komt haar dood ook extra hard aan. Als laatste hebben we ook nog de ietwat mysterieuze Olive Snook, Neds hulpje in The Pie Hole. Ze woont naast haar baas en past ook soms op Digby, de taartenmakers opnieuw tot leven gewekte hond. Naast alle acteurs zou ik bijna de verteller nog vergeten te vermelden die het hele verhaal tot op de seconde aaneenpraat. 

pushing daisies

Je zou kunnen denken dat dit een zware reeks is. Het behandelt moord en de bijhorende onderzoeken, onbeantwoorde liefde, sociale angsten en meer. Maar laat je niet vangen: we hebben het hier wel degelijk over een komedie. En dat merk je aan de soms flauwe mopjes en absurde verhaallijnen. Maar daarom is de reeks zeker niet minder serieus te nemen. Uiteindelijk klikt alles: van de case of the week tot de vormgeving en de cast die zo mooi in elkaar zit. Ik kan niet anders dan de reeks ten zeerste aan te prijzen.  

… 1/4 schrijver …

Dat alles zo goed aaneen hangt en bij elkaar past, is iets wat niet vaak meer gebeurt bij een serie. Al moeten de verhalen zich daar wel toe lenen natuurlijk. De reeks komt uit Bryan Fullers oven, een naam die misschien wel een belletje doet rinkelen. Zo stond hij ook al in voor Star Trek, zowel de oudere reeks als de nieuwe die deze week startte in de VS. Ook aan de herwerking van Hannibal en American Gods hielp hij mee. Bij Pushing Daisies kon hij zich werkelijk volledig laten gaan en maakte een luchtige, maar toch slimme, kleurrijke reeks met heel veel ziel. Zo heb je de kleine woordspelingen, de leuke maar zeer uitgebouwde personages en gewoon een gelukzalig gevoel dat doorheen de serie verwoven zit, ondanks de iets donkerdere moordmysteries.  

pushing daisies

… 1/4 cast …

Een tweede zaak die de serie zo goed maakt, naast het verhaal, is natuurlijk ook de cast. Net zoals ik het bij Riverdale vorig jaar maar moeilijk onder woorden kreeg, heb ik het ook deze keer weer. De cast van Pushing Daisies hangt op een bepaalde manier goed aan elkaar. Ze hebben een bepaalde chemie tussen elkaar die je gewoon meetrekt in het verhaal. De acteurs en actrices amuseren zich en dat merk je aan hun prestaties. Zo hebben we Lee Pace als de ietwat timide Ned, Anna Friel als goedlachse Chuck en Chi McBride als serieuze detective Emerson Cod. Het zijn misschien niet de meest klinkende namen, maar het zijn zeker acteurs die perfect gecast werden voor hun respectievelijke personages. 

De cast brengt alles met zoveel overtuiging dat je gewoon moet meegaan in het verhaal en de emoties die de personages ondergaan.

Daarnaast vervolledigen Ellen Greene, Swoosie Kurtz en Kristin Chenoweth de cast als respectievelijk Vivian, Lily en Olive. Ook zij gaven het beste van zichzelf en dan vooral Chenoweth in het bijzonder. Al moet ik hier toevoegen dat ik Kristin zeer graag bezig zie en ik dus een beetje biased ben. Maar Chenoweth is gewoon ook zo’n leuke, blije actrice dat ik er zelf altijd wat gelukkiger van word. En eens ze begint te zingen, wat sporadisch wel eens gebeurde doorheen de reeks, is het hek helemaal van de dam. Zij, en ook de rest van de cast, brengt alles met zoveel overtuiging dat je gewoon moet meegaan in het verhaal en de emoties die de personages ondergaan.  

pushing daisies

… 1/4 production design …

Een derde zaak die in mijn ogen ook perfect zit doorheen de volledige reeks is de vormgeving. Zowel de sets, lijken en kledij zien er leuk en origineel uit. Enkele voorbeeldjes: The Pie Hole, Neds bakkerij, is van buitenaf vormgegeven als een taart. In een bepaalde aflevering gaat het over een moord bij een honingbedrijf waarvan de kantoren eruitzien als een bijenkorf. Maar het hele bijenconcept wordt dan nog eens doorgetrokken met overal terugkerende honingraatmotieven en aangepaste kleuren. Het kan zo allemaal misschien wat simpel lezen, maar integendeel. Het is allemaal zo goed en tot in de kleinste details uitgevoerd dat het er allemaal prachtig en passend uitziet, waardoor het de al sterke verhaallijnen nog straffer maakt. Ook de lijken die Ned weer tot leven wekt, verdienen alle prijzen. Enerzijds heb je de gruwelijke manier waarop het slachtoffer om het leven kwam. Anderzijds heb je hun eerste reactie na de dood als Ned, Chuck en Emerson voor hen staan voor hun onderzoek. Het make-upteam slaagt erin om die komisch gruwelijke vormgeving telkens perfect in beeld te krijgen.  

… en een snuifje muziek

Als laatste moet ik ook nog de muziek van Jim Dooley vermelden. Net zoals alle eerder vermelde zaken hierboven slaagt ook hij erin een soundtrack te maken die de reeks alleen maar versterkt. Al vanaf de openingscredits, bestaande uit piano en snel bespeelde violen, word je door de muziek mee in de reeks getrokken. Tijdens de uitleg word je rustig begeleid aan de hand van hoge pianonoten. Daarna escaleren de violen eens het thema serieuzer wordt om dan weer te evolueren naar een algemeen opgewekt deuntje met een sluimerende dramatische klank. Je kijkt nu eenmaal wel een komedie die toch iets donkerdere thema’s aanhaalt. 

pushing daisies

Pushing Daisies is, in het kort, zo niet één van mijn favoriete dan wel mijn absolute nummer één serie, en dat vooral door de sterke setting en verhaal. Een unieke mix van verschillende thema’s die van Pushing Daisies een zeer originele show maken. De cast hangt daarnaast ook goed aaneen en amuseert zich ook, wat hun acteerprestaties enkel ten goede komt. Het ziet er allemaal goed uit en ook de muziek zorgt ervoor dat je gewoon in de gelukzalige, kleurrijke wereld van de reeks wordt meegetrokken. 

Share.

About Author

Louis Van de Putte

A bit Hipster, A bit Geeky, A bit Shy, A bit Ambitious, A big Optimist, A Creative, A Designer, and A lot more!

Reacties