Geekster Speelt #8: picten, pony’s en perfectionisten

0

Dag beste Geeksters! In deze tweewekelijkse Geekster Speelt gaan we kort in op het spel waarmee we ons de laatste veertien dagen beziggehouden hebben. Soms is dat een grote release, soms is dat een kleintje dat misschien tussen de mazen van het net is geglipt, of een spel dat al jaren geleden is uitgekomen. Een videospel, een bordspel of nog iets anders: het kan allemaal. De voorbije weken kon het volgende ons boeien:

Michiel – XCOM 2

Om mij voor te bereiden op War of the Chosen ben ik nog eens aan een XCOM 2-campagne begonnen, maar nu met veel mods. Wanneer je de eerste keer XCOM 2 speelt, maak je misschien een paar vrienden of kennissen om als soldaten te gebruiken, maar probeer je voor de rest zoveel mogelijk een vanilla experience te hebben. Tijdens alle volgende playthroughs daarentegen gooi je meestal de sluisdeuren open. Eerst en vooral installeerde ik mods om mijn ervaring wat fijner te maken, zoals evac all of de mod die mij zegt of ik een vijand ga flankeren als ik mij op een bepaalde plek zet (wat in de komende uitbreiding standaard erbij zal zitten). Maar de grootste verandering zijn mijn soldaten. Dankzij een redelijk diepe duik in de mod workshop op steam heb ik een zootje ongeregeld bijeengeraapt dat onze aarde zal redden. Niet enkel hebben ze het goede uiterlijk, maar ze hebben bovenal allemaal hun eigen stem. De modders hebben uren werk gestoken in ervoor te zorgen dat bij elke situatie in het spel je gepaste commentaar van je favoriete helden of antagonisten kan horen. Mijn team bestaat nu uit Darth Vader, Emperor Palpatine en HK-47 uit Star Wars, Ellie uit The Last of Us, Basil Fawlty uit Fawlty Towers, GLaDoS, een Turret en Wheatly uit Portal 2, Solaire of Astora uit Dark Souls, Garrus, Legion en Tali uit Mass Effect, Solid Snake uit Metal Gear Solid, de Ancestor uit Darkest Dungeon, zo goed als alle hoofdpersonages uit Archer, Nathan Drake en Sully uit Uncharted, Wei Shen uit Sleeping Dogs, Bender uit Futurama en schilderlegende Bob Ross. De aliens maken geen kans.

xcom 2 mods

Best. Team. Ever.

Jens – Pony Island

Ik zal eerlijk zijn, ik had nog nooit van deze game gehoord. Hoewel ik een liefhebber ben van de betere indie-game is dit pareltje uit 2016 lang aan mijn aandacht ontglipt. Onlangs kocht ik een Humble Bundle waarin die inbegrepen zat. De naam op zich sprak me niet meteen aan, maar ik besloot het toch een kans te geven. Pony Island bleek helemaal geen schattige platformer met kleurrijke pony’s te zijn. De game is vermomd als een pony platformer, maar blijkt al snel ontworpen te zijn door de duivel zelf. Al snel merk je dat er dingen niet kloppen, en dat de game eigenlijk een spannend puzzelavontuur is dat je enkel kunt verslaan door out of the box te denken. Hoe verder je echter geraakt, hoe moeilijker je voortgang wordt, dankzij puzzels die steeds moeilijker worden en een pratende AI die spot met elke misstap die je zet. Wat begon als een sceptische blik op een game waar ik nog nooit van gehoord had, bleek uiteindelijk één van mijn favoriete indie-games van de laatste jaren te zijn. 

Pony Island

Lucifer’s buggy interface bracht flashbacks naar Windows Vista.

Timothy – Hellblade: Senua’s Sacrifice

Ik had al lang een oogje op Ninja Theory’s “AAA-indie” (zelf uitgegeven zonder publisher dus). Voor een lagere prijs krijg je een kortere ervaring. En wat voor een ervaring was me dit… Ik heb het spel vrijdag gekocht, zaterdag begon ik eraan en zondag was het tenslotte uit. De beste dertig euro die ik in lange tijd uitgaf.

Je trekt op stap met de titulaire Senua, op zoek naar haar geliefde. De eindbestemming? Helheim, het rijk van de doden. Hier zal je je moeten meten met talloze demonen en goden in een enorm vloeiend gevechtssysteem. Je opties zijn vrij beperkt, maar aangezien het spel zo kort is, word je het allesbehalve moe. Er zijn de klassieke lichte, zware en stun-aanvallen, er is een hyper-modus, je kunt dodgen, blocken en parryen. Niets dat je niet eerder zag, maar elke slag, hak en houw voelt enorm hard aan, en het geeft enorm veel voldoening om de laatste slag toe te dienen aan een vijand die met zijn darmen in zijn handen naar je toe strompelt.

Buiten dit geweldige combatsysteem zijn er ook puzzels waar je serieus wat mindfucks van kunt oplopen. Wanneer je dit allemaal optelt heb je al een sfeervol spel, maar wanneer je ook nog rekening houdt met de fragiele mentale gezondheid van Senua zit je met een ware parel van een spel die ik aan iedereen kan aanraden die niet bang is om eens iets anders te proberen.

Met de foto-modus kun je ook prachtige screenshots trekken

Waar ben jij de voorbije week mee bezig geweest? Was er een videospel waardoor je je console of je pc-scherm niet kon verlaten of heb je met vrienden een leuk bordspel uitgeprobeerd? Laat het ons weten!

Share.

About Author

Geekster

Uw moederschip met als missie: duidelijkheid scheppen in de oneindige kosmos der geeks en popcultuur trivia. Doorheen de meteorietenregen van comics, games, boeken films & series.

Reacties