Tom Clancy’s Ghost Recon Wildlands is anno 2017 goed voor de tiende titel in de Ghost Recon-gamereeks, maar het is wel pas de eerste die je een open wereld voorschotelt. Nadat je vijf jaar geleden in Future Soldier zowat de hele wereld doorkruiste, mag je dit keer je tentje opslaan in Bolivia. Vooraleer je aan je hoofdmissie – het Mexicaanse drugskartel Santa Blanca decimeren – begint, raden we je echter wel aan enkele vrienden op te trommelen. Een relaas van een bijwijlen gestoorde drugsraid in Zuid-Amerika, opgemaakt aan de hand van de ervaringen van vier Geeksters die in de Boliviaanse jungle werden gedropt.

Tom Clancy's Ghost Recon Wildlands

Ontwikkelaar: Ubisoft Paris
Uitgever: Ubisoft
Platform: PlayStation 4, Xbox One, pc
Aantal spelers: 1 (co-op tot 4)
Release: 7 maart 2017

Reviewcopy op PS4, bekomen via uitgever.

Rol eens een drugskartel op

Het open world-principe waarop je in Tom Clancy’s Ghost Recon Wildlands getrakteerd wordt – zoals gezegd een primeur voor de reeks – past meteen goed bij het verhaal dat je voor de kiezen krijgt: als elitesoldaat worden jij en drie collega’s immers gedropt in de jungle van Bolivia met een wel erg eenvoudig woordje uitleg: veeg het Mexicaanse drugskartel Santa Blanca, dat de hele regio in zijn greep heeft, van de kaart en laat de rust terugkeren in het charmante Zuid-Amerikaanse land. Makkelijker gezegd dan gedaan natuurlijk, want die dekselse drugsdealers hebben inmiddels wel een vrij impressionante bedrijfsstructuur opgezet. Vooraleer je de big bad boss El Sueño een kopje kleiner kan maken, moet je je eerst nog doorheen de rest van zijn organisatie worstelen. Doorheen de verschillende Boliviaanse provincies zorgt zijn personeel immers voor de productie, distributie en zoveel meer aspecten die Santa Blanca vlotjes hun gang laten gaan. Jij krijgt dus samen met drie maten – en zoals gezegd raden we échte teammaats aan, niet die van AI-makelij – de vrije hand om hun malafide praktijken een halt toe te roepen.

Ghost Recon Wildlands

In totaal mag je met vier man je gang gaan in Bolivia.

Het verhaal op zich is dus vrij simpel, en hoewel elke verschillende stage boss in zijn eigen gebied ook zijn eigen verhaaltje heeft, blijft het geheel soms toch wat hol aanvoelen. Games als Tom Clancy’s Ghost Recon Wildlands horen traditiegetrouw dan ook vooral de nadruk te leggen op de actie zelf, en dat is ook hier het geval. Pure actie – soms met heel wat wapengeweld, toeters en bellen, op andere momenten dan weer nog stiller rondsluipend dan Agent 47 himself – aangevuld met net genoeg verhaallijn om het boeiend genoeg te houden tussen twee missies door, meer hoeft dat voor ons niet te zijn. Ook slim gezien van Ubisoft: zo’n drugskartel vormt meteen dé ideale tegenstander om overhoop te knallen zonder ook maar enige vorm van morele wroeging te voelen. Die mannen vormen echter niet je enige tegenstander, want ze hebben ook de speciale overheidstroepen van UNIDAD omgekocht om voor hen te strijden. Ach, meer kanonnenvlees voor jou en je vrienden, heet dat dan.

Ghost Recon Wildlands

Een drugskartel volledig overhoop knallen? Yes please.

Legertje van vier

In dat Bolivia, dat kreunt onder de drugstrafieken en corrupte praktijken, mag jij dus je gangetje gaan om de boel op te kuisen. Mét carte blanche. Hoe en in welke volgorde je het kartel aan flarden knalt, is volledig jouw keuze. Ook je aanpak kies je volledig zelf. Ga je voor een no-nonsenseaanpak en schiet je met je legertje van vier man meteen alles en iedereen overhoop, of jaag je als ware Ghost wat lood door het hoofd van je tegenstander zonder dat die weet wat hem overkomt? Hoe dan ook zal je je teammaats goed kunnen gebruiken in Tom Clancy’s Ghost Recon Wildlands, want op je eentje red je het meestal niet. Start je het spel in de offlinemodus, dan krijg je sowieso drie AI-makkers meegestuurd.

Naar AI-normen valt hun intellect goed mee, maar het wordt pas écht leuk wanneer je met medespelers van vlees en bloed opgezadeld zit. Je kan je computergestuurde collega’s dan wel zelf instructies geven en zo de volledige tactiek op je eentje bepalen, maar where’s the fun in that? Vooral het feit dat je AI-teammaats sowieso onzichtbaar blijven voor de vijand totdat de vuurgevechten echt losbarsten, zorgen voor wat onrealistisch gemak tijdens de missies. Met vier échte spelers Bolivia doorkruisen zorgt voor een heerlijk chaotisch tripje doorheen drugsland, en bovendien kan iedereen zo zijn eigen stijl behouden. Eén speler kan zijn drone uitsturen om vijandig gebied te scouten, terwijl een ander klaarligt met zijn sniper om in te grijpen en een derde persoon binnenstormt met een assault rifle om gevangengenomen rebellen te bevrijden. En de vierde persoon houdt zich maar in stilte bezig of zo. Enige nadeel: wanneer een vriend je komt vervoegen in jouw sessie, vallen je drie AI-teamgenoten weg en klaar je de klus vanaf dan met slechts twee man (of toch tot er een derde en vierde speler bijkomen). Wel sowieso erg cool om te doen: de zogenaamde sync shots. Daarmee kan je samen met je teammaats enkele vijanden markeren, om hen zo gelijktijdig uit te schakelen. Handig als er meerdere bewakers tegelijkertijd op post blijven staan, net iets minder makkelijk als je teammaats over een minder vaste hand beschikken – timing is immers cruciaal hierbij.

Ghost Recon Wildlands

In de verschillende soorten omgevingen kan je je aanpak telkens op maat afstellen.

Naast die teammaats – bij voorkeur dus levensecht én voorzien van een degelijke headset – krijg je dus ook nog de nodige steun van de plaatselijke rebellen. Die zijn het terreurbewind van Santa Clara en UNIDAD ook beu, en geven je graag het nodige zetje in de rug om hen te verdrijven. In verschillende uitvalsbasissen van de bad guys kan je opgesloten rebellen bevrijden, en door hen te helpen kunnen ze je ook vaker en beter te hulp komen schieten. Ook door goederen te markeren of andere activiteiten van Santa Clara of UNIDAD te verstoren, kan je extra punten scoren die je de nodige skills of upgrades opleveren. Handig, want zo kan je bijvoorbeeld je drone van een langere batterijduur voorzien, verder sprinten zonder uitgeput te raken of je wapens net dat tikje dodelijker maken. Wat betreft dat laatste begin je in Tom Clancy’s Ghost Recon Wildlands overigens met een erg beperkt arsenaal aan vuurkracht. Hoe meer vooruitgang je boekt in het spel, hoe meer nieuwe (en betere) wapens je aan je uitrusting mag toevoegen.

Ghost Recon Wildlands

Tom Clancy’s Ghost Recon Wildlands doet het goed qua uitgebreidheid, maar valt ten prooi aan repetitiviteit.

La hermosa Bolivia, met enkele schoonheidsfoutjes

Die upgrades zal je goed kunnen gebruiken om Santa Clara helemaal onderuit te halen, want in de eerste open world game van deze franchise is Ubisoft meteen voor het motto bigger is better gegaan. Alles in totaal wachten er immers 26 bosses op jou, verspreid over 21 regio’s en elf verschillende ecosystemen – gaande van dorre woestenij over dichte jungles tot uitgestrekte zoutvlaktes. Petje af trouwens voor Ubisoft om het geheel er zo goed te laten uitzien, want de diverse landschappen zorgen telkens voor een aangename setting terwijl je Santa Clara overhoop aan het knallen bent. Helaas kan die perfectie niet gedurende het hele spel volgehouden worden, want op sommige punten gooien ergerlijke glitches het nodige roet in het eten. Kies je bijvoorbeeld voor fast travel terwijl er een raket op je afkomt, dan loop je het risico om een hele tijd erna nog een vervelend ‘tutututut’-geluid te horen om je te waarschuwen – ook al is er intussen al in geen mijlen meer een raket te bespeuren. Echte game breaking glitches kwamen we gelukkig niet tegen, maar frustrerend kan het zeker wel zijn.

Ghost Recon Wildlands

Qua besturingsmechanismes schort er helaas nog wel wat met deze game.

En als we dan toch nog een beetje kritiek mogen spuien: de graphics durven er van dichtbij al eens net iets minder scherp uit te zien, en vooral de regels van de fysica worden getart wanneer het op car physics aankomt. Een helling van 65° wordt zonder problemen beklommen door elk soort twee- of vierwieler in het spel, en de controle over het stuur lijkt wel gewoon bepaald te worden door het lot. Van een realistische wegligging is nauwelijks sprake, helaas. En – we doen het echt niet graag, maar het moet ons toch van het hart – Tom Clancy’s Ghost Recon Wildlands voelt na verloop van tijd toch nét dat beetje te repetitief aan om goed te zijn. Akkoord, het is moeilijk boeiend te blijven na 26 bazen en 21 regio’s, maar toch is de variatie bij momenten erg ver te zoeken. Onze raad: zoek alvast wat goeie vrienden om samen Bolivia op te kuisen, dat kan alvast een beetje helpen om de verveling tegen te gaan.


Tom Clancy’s Ghost Recon Wildlands bij bol.com

7 Geestig

Tom Clancy's Ghost Recon Wildlands doet het behoorlijk goed, als je het ons vraagt. Het erg grote gebied dat Ubisoft je voorschotelt, houdt je meer dan lang genoeg bezig, en als je met drie andere vrienden inlogt, kan je het plezier nog net dat beetje groter maken. Maar helaas is ook dit spel niet vrij van zonden, en daar kunnen de glitches, repetitieve missies en belachelijke besturingsmechanismes ter land, ter zee en in de lucht helaas over meespreken. Een leuke game die jou en je vrienden wel wat fijne gamenamiddagen kan bezorgen, maar om van een echte topper te kunnen spreken, scheelt er toch nog net dat tikje extra. Een deftig lijntje coke, bijvoorbeeld.

  • Verhaal 6
  • Vormgeving 7
  • Audio 7
  • Gameplay 7
  • Levensduur 8
Share.

About Author

Niels

Historicus, volleyballer, journalist en toekomstige wereldoverheerser, die in zijn vrije tijd al eens graag achter de PlayStation kruipt of virtuele titels viert op Football Manager.

Reacties