Na het succes van Dishonored en Dishonored 2 verandert ontwikkelaar Arkane Studios in Prey de sfeer van steampunk naar sciencefiction. In dit survival horroravontuur moet je als Morgan Yu zien te overleven op een reusachtig ruimtestation dat vol zit met humeurige aliens die eruit zien als doordeweekse objecten. Bevalt dit nieuwe spel ons even goed als Dishonored? Geekster controleerde zenuwachtig of we nergens in huis opeens een extra voorwerp hadden en zocht het voor jullie uit.

Prey

Ontwikkelaar: Arkane Studios
Uitgever: Bethesda Softworks
Platform: Playstation 4, Xbox One, PC
Aantal spelers: 1
Release: 5 mei 2017
Reviewexemplaar op PS4 verkregen via uitgever.

Snelcursus

In Prey heeft het bedrijf TranStar een manier gevonden om de meest geavanceerde kennis, zoals een uitgebreide talenknobbel of het begrijpen van gecompliceerde wetenschappelijke berekeningen, via injecties met neuromods in een handomdraai in te planten. Deze neuromods worden gemaakt op het ruimtestation Talos I. In het jaar 2032 wordt Morgan Yu, één van de belangrijkste leden van TranStar, wakker in zijn/haar (spelers bepalen zelf of Morgan een man of vrouw is) appartement en maakt zich klaar om een paar testen te ondergaan voor het naar Talos I kan vertrekken. Zoals te verwachten loopt niet alles van een leien dakje en wordt Morgan al snel geconfronteerd met een Talos I dat helemaal overspoeld lijkt te zijn door donkere aliens, de Typhon.

Prey Morgan Yu

Het enige negatieve aan de neuromods is je ietwat rode oog…

Als Morgan moet je doorheen heel Talos I reizen en proberen te achterhalen waar de Typhon vandaan komen, wat hun link met TranStar is, hoe je hen kan tegenhouden en waarom je geheugenverlies hebt. Wie zucht bij deze laatste zin kunnen we geruststellen: voor een de-protagonist-heeft-geheugenverlies-verhaal is het allemaal best goed gedaan. Het verhaal van Prey zit interessant in elkaar en hoewel het hier en daar wat voorspelbaar is, zijn sommige plottwists heel goed uitgevoerd.

Naast het grote verhaal bevat Talos I echter ook het verhaal van al zijn werknemers. Morgan kan doorheen heel het ruimtestation in kantoren, cafetaria’s en laboratoria briefjes, e-mails en opgenomen conversaties vinden van de werknemers voor (en tijdens) de Typhon-uitbraak. In deze goed geschreven achtergrondinformatie leer je over de aparte hobby’s, geheime relaties en verborgen agenda’s van het stationspersoneel. Ook vind je overal delen uit boeken, gaande van wetenschappelijke studies tot interviews en zelfs (met opzet) hilarisch slecht geschreven avonturenverhalen. Al deze kleine stukjes informatie maken het ruimtestation realistischer en voorzien Prey van wat extra cachet. Het ontdekken van deze randverhalen is dan ook één van de beste redenen om Talos I helemaal binnenstebuiten te draaien.

Prey emails

In onder meer de e-mails vind je heel wat achtergrondinformatie en leer je de waarheid achter Talos I.

Je zal ook, bewust en onbewust, keuzes maken. Dit gebeurt echter niet zoals in andere games, maar wordt bepaald door wat je doet. Je kan braaf naar iedereen luisteren en al de quests die ze je geven voltooien, of je kan hen aan hun lot overlaten en vooral je eigen ding doen. Sommige zijmissies bieden ethische dilemma’s, anderen zijn fetch quests. Keuzes passen het verhaal meestal in grote of kleine mate aan. De beloning voor deze keuzes is meestal wat materialen of personages om mee te praten, maar veel zullen ze het einde van het spel jammer genoeg niet echt aanpassen. Niet dat het einde slecht is, maar je keuzes maken jammer genoeg minder uit dan je tijdens het spelen zou vermoeden waardoor de laatste plottwist wat van zijn impact verliest.

Van survival horror…

Het verhaal van Prey is goed en de gameplay moet er, zeker in het begin, niet voor onderdoen. Bij aanvang van je tocht door Talos I bezit je enkel een moersleutel waarmee je als koffiekopjes, stoelen of dozen vermomde Typhon tot moes kan meppen. Voor je een kamer binnengaat, weet je niet of al die objecten op dat bureau nu echt zijn of een minder lieve facehugger bevatten. Deze Mimics maken van elke onbekende (en eerder bezochte!) plek een nieuwe, stressvolle uitdaging, maar Prey gebruikt ze niet té veel en biedt nog andere sterke vijanden die je aanvankelijk heel snel kunnen doden. Er zijn onder meer grotere Typhon die vuur of elektriciteit naar je werpen, machines controleren, en nieuwe vijanden je richting uitsturen. Toch zijn het vooral die duivelse Mimics die ons bijblijven, vooral wanneer je door eentje aangevallen wordt terwijl de rest de chaos gebruikt om zich als een of ander voorwerp te vermommen.

Deze diashow vereist JavaScript.

Gelukkig vind je al snel standaardwapens zoals een pistool en een shotgun. Daarnaast zijn er ook minder voor de hand liggende wapens zoals het lijm schietende GLOO Cannon, een nerf-kruisboog of een recycleergranaat. Met deze laatste drie kan je niet enkel vijanden uitschakelen, maar ook heel creatief zijn. Je GLOO Cannon kan je gebruiken om jezelf een trap richting een voorheen onbereikbare locatie te knallen, waardoor je opeens veel verticaler gaat denken. De kruisboog kan ook knoppen waar je moeilijk aan kan activeren, en de recycleergranaat recycleert meer dan je zou denken.

Je kan jezelf bovendien met neuromods nog sterker maken. Zo zijn er (iets té krachtige) die je tijdelijk meer schade laten aanrichten, vijanden kunnen vertragen of je sneller laten lopen. Later in het spel, nadat je de Typhon hebt bestudeerd, kan je hun krachten tegen hen leren gebruiken (en ja, je kan zelf in een koffietas veranderen). Je moet vooral in het begin heel wat keuzes maken: waarin investeer ik mijn neuromods? Wil ik mijn wapens verbeteren, mijn inventaris vergroten (want ja – diepe zucht – Prey heeft inventarismanagement), beter kunnen hacken of beter kapotte machines kunnen repareren?

Deze diashow vereist JavaScript.

Ondanks het vele wapentuig is de kans klein dat je Prey in het begin als een klassieke first person shooter zal benaderen. Aangezien de dood vanop de bodem van elke koffiemok loert (en ook omdat de vliegensvlugge Typhon de combat minder leuk maken dan had gekund) is onstuimig een ruimte binnenstormen niet de beste strategie. Prey is dan ook op zijn best wanneer je met een klein hartje van kamer tot kamer sluipt op zoek naar meer informatie, materialen of voedsel om je mee te genezen. In het eerste deel van het spel zal je constant blij zijn om rommel te vinden, omdat je die kan recycleren en het bruikbaar materiaal om kan zetten in broodnodige munitie of verbandkisten.

Prey Talos I

Op bepaalde momenten zal je ook de buitenkant van Talos I moeten verkennen.

Je hebt gelukkig heel wat mogelijkheden om naar hartenlust het hele ruimtestation te onderzoeken. Talos I bestaat uit meerdere afdelingen, en hoewel je om het verhaal verder te zetten lineair van de ene naar de andere afdeling moet gaan, biedt Prey je veel kansen om zij-expedities te maken. Je kan vaak via de luchtkokers, door te hacken of door creatief te zijn vroeger in bepaalde afdelingen raken dan het verhaal vereist, en gelukkig word je hier goed voor beloond met leuke informatie of broodnodige upgrades. Keerzijde van de medaille is dat je het risico loopt om iets te vroeg een heel krachtige vijand tegen het buitenaardse lijf te lopen.

Zo’n zijsprongetje kan vrij veel tijd in beslag nemen, aangezien de afdelingen best groot zijn en je je ook soms aan desoriënterende spelletjes met de zwaartekracht moet wagen. Arkane is erin geslaagd om Prey op te bouwen als een massieve 3D Metroidvania. Zo zal je vaak keycards of andere voorwerpen vinden waarmee je een bepaalde kamer in een eerder bezochte locatie nu eindelijk kan betreden. Wie goed zoekt, kan bovendien ook vaak codes vinden om kluizen of deuren mee te openen. Hierdoor is het niet ongebruikelijk om, als je wil tenminste, het hoofdverhaal uren links te laten liggen.

…tot shooter

Het doorsnuffelen van het station is het beste deel van het spel, maar zorgvuldige speurneuzen zullen zoveel materialen, neuromods en andere beloningen vinden dat de uitdaging verdwijnt als geluidsgolven in de ruimte. In het laatste deel van Prey ben je dan, toch op de normale moeilijkheidsgraad, zo krachtig dat een grote vijand bijlange niet de hindernis vormt die hij zou moeten vormen. Vooral wanneer je al eerder bezochte afdelingen tijdens het verhaal nogmaals moet betreden, wals je er snel doorheen en knal je de vijanden op je pad snel neer in plaats van alles te onderzoeken. De Mimics worden dan, hoewel ze je nog steeds opschrikken, eerder vervelend dan levensbedreigend. Op een hogere moeilijkheidsgraad spelen, waar de vijanden krachtig zijn en je meer ammunitie zal gebruiken om hen uit te schakelen, lost dit balansprobleem grotendeels op.

Prey phantom

Kom kosmologische freak, uit mijn weg. Ik wil e-mails lezen!

Grotendeels, want in de allerlaatste passages transformeert het spel in een doordeweekse (saaie) shooter waarbij je noodgedwongen door de afdelingen zoeft, vijand na vijand neerhaalt en laadscherm na laadscherm verteert. Dit verpest de totaalervaring niet, maar Arkane had het beter anders opgelost. Desalniettemin zal je aan je eerste run zo’n 20 à 30 uur plezier beleven, waarna je kan proberen om het spel nog eens te spelen met extra voorwaarden (zonder Typhon-krachten bijvoorbeeld). Dankzij vliegensvlugge quick saves en loads verlies je niet veel tijd, behalve wanneer je een nieuwe, grote afdeling betreedt. Hier en daar lijkt er wel nog een bug in het spel te zitten, verdwijnen soms lijken (wat lastig kan zijn als je iedereen, levend of dood, probeert te vinden) en wordt er heel zelden een quest flag niet goed geactiveerd.

Geloofwaardige spelwereld

Prey doet visueel denken aan een sciencefictionversie van Dishonored. Wie tussen de regels kan lezen: dat betekent stijl in overvloed maar technologisch niet dé meest geavanceerde graphics. De ietwat teleurstellende gezichten van de personages worden gelukkig ruimschoots goedgemaakt door het briljante level design waar Arkane zo stilaan zijn handelsmerk van heeft gemaakt. Na een goed half uur tot een uur spelen kom je in de ruimtes van Talos I terecht waar je het grootste deel van je tijd zal spenderen, en deze zien er met hun mix van sci-fi en jaren 60 architectuur best goed uit. De afdelingen zijn groot en divers en bevatten meer details dan je in het begin zou denken. En het belangrijkste: de omgeving voelt niet aan als een gefabriceerd level voor een videospel, maar het lijkt alsof er echt mensen woonden en werkten op het station. Er zijn onder meer kleine slaapruimtes, grote kantoren, een fitnesscentrum en meerdere werkruimtes.

Prey characters

Qua design zijn de Mimics verder heel interessant, maar jammer genoeg lijken de meeste Typhon wat te veel op elkaar.  De voice acting en de muziek in Prey is zeker niet slecht, maar ook niet zo speciaal, en geen enkele prestatie zal je achteraf nog lang bijblijven. Het is een beetje jammer dat de (soms te luide) muziek meteen verraadt wanneer er vijanden in de buurt zijn.


Interesse in games van Arkane Studios? Lees hier onze review van Dishonored 2.
8 Schitterend

Prey is een ware aanrader en toont zijn sterktes in het schitterende level design, de geloofwaardige spelwereld en de vele mogelijkheden tot verkenning. Het verhaal bevat bovendien een paar interessante plottwists, maar jammer genoeg hebben je keuzes aan het einde van de rit maar een minieme invloed. Naarmate het spel vordert, verandert Prey op de normale moeilijkheidsgraad spijtig genoeg van een schitterend overlevingsspel in een iets te gemakkelijke first person shooter. Maar wie pap lust van een 3D first person Metroidvania met survival horrorelementen, moet de game zeker een kans geven.

  • Verhaal 9
  • Vormgeving 8
  • Audio 7
  • Gameplay 8
  • Levensduur 8
Share.

About Author

Michiel

Michiel speelt videogames, boardgames en tabletop rpg's. Hij leest naast de occasionele comic ook veel fantasy en historic fiction. Kenner en grote liefhebber van soundtracks.

Reacties