Er zijn mensen die op vakantie te gaan om een hele dag te liggen luieren aan het strand of aan het zwembad van het hotel. Anderen geven er de voorkeur aan de plaatselijke cultuur op te snuiven en op een avontuurlijke ontdekkingstocht te gaan. En dan zijn er mensen die Amerika proberen te veroveren. Want wat moet je anders doen als jij en je vrienden je als machtsgeile dictators stierlijk vervelen op de parelwitte stranden van Hawaii? 

Gameplay

Revenge of the Dictators is een spel voor twee tot vijf boardgamers met dictatoriale trekjes vanaf 13 jaar. In dit spel zijn je vrienden en jij een stel verveelde dictators die het lumineuze idee opvatten Amerika te veroveren. Vanuit het zonnige Hawaii baan je je een weg naar het Witte Huis in Washington D.C. om de president te “overtuigen” de macht over te dragen aan iemand die geschikter is om het land te leiden. De speler die als eerste de president verjaagt uit het Witte Huis, wint het spel.

Iedere speler kan tijdens zijn of haar beurt maximum drie acties (gemeten in actiepunten) uitvoeren, te kiezen uit: bewegen, een kaart trekken van het Command-deck, een kaart spelen of een “asset” activeren. De volgorde en combinatie van je acties mag je zelf bepalen, maar je mag slechts eenmaal bewegen. Tweemaal een kaart trekken, geen kaart spelen en een beweging uitvoeren is dus een mogelijke manier om je beurt te benutten. De kaarten die je speelt, helpen je eigen reis naar Washington D.C. of hinderen je tegenstanders. Er zijn drie soorten Command-kaarten: blauwe “Actions”, groene “Assets” en rode “Interruptions”. Acties speel je enkel in je eigen beurt en hebben een onmiddellijk, eenmalig effect. Assets speel je ook in je eigen beurt, maar verdwijnen niet. Je kan ze later herhaaldelijk activeren, als je daar genoeg actiepunten voor hebt. Interruptions kan je ook spelen tijdens de beurt van een andere speler en zijn ideaal om jezelf te beschermen of om roet in het eten van je tegenstanders te gooien.

command cards

Pas wel op, kaarten bijrapen uit het Command-deck is niet zonder risico’s. Wanneer je een “DefCon”-kaart trekt, moet je die onmiddellijk tonen aan de andere spelers en verhoogt het DefCon niveau. De staat van paraatheid van de Verenigde Staten verhoogt, wat de reis naar de hoofdstad voor jou en je collega-dictators enigszins bemoeilijkt. Als je veel pech hebt, kan je ook een “Founding Father”-kaart rapen. Ook deze moet je onmiddellijk tonen aan de andere spelers. Een Founding Father heeft een negatief effect waar je mee opgescheept zit zolang je de Founding Father-kaart niet kan verwijderen.

Je kan je kansen om het spel te winnen aanzienlijk verhogen door tijdens je reis nucleaire faciliteiten te ontwapenen. Die hebben immers hun raketten op jouw thuisland gericht en staan klaar voor wat goeie ouwe MAD. Het moèt niet, maar je kansen om de president te verdrijven stijgen ontzettend naarmate je meer nucleaire faciliteiten ontmantelt. Waar die zich bevinden, is voor elke speler anders. Aan het begin van het spel trekt elke speler een kaart van elk van de vier “Nuclear zone”-decks, die de locatie van de kernwapens bepalen. Doet een beetje denken aan de routekaartjes van Ticket to Ride.

nuclear zones

Als je roadtrip doorheen Amerika er eindelijk opzit, kan je alleen maar hopen dat de president ook effectief thuis is. Als je de beurt in Washington D.C. begint, onthul je eerst de bovenste kaart van het presidentiële deck, waaruit blijkt of de man in charge aanwezig is. Als de president er is, heb je geluk, en kan je de finale confrontatie aangaan. Indien niet… Volgende beurt hopelijk meer geluk. De speler die er als eerste in slaagt de president te verjagen, wint het spel.

Ten slotte beschikt iedere dictator ook over een eigen speciale gave, die het spel aanzienlijk kan beïnvloeden.

Vormgeving

De vormgeving van Revenge of the Dictators is gewaagd maar geniaal. Je moet het alleszins maar durven, een boardgame uitbrengen waarvan de box art gesierd wordt door Stalin, Hitler en Kim Jong Un. Revenge of the Dictators is een knotsgek spel, en dat uit zich ook prima in de kleurrijke en hilarische spelkaarten. Of wat dacht je van dat echt heel, heel erg goede valse paspoort? Ook de valse namen van de dictators zijn om je te bescheuren. Adolf Hipster, waarom ook niet.

the dictators

Doldwaas dus, maar ook de kwaliteit van het spelmateriaal is meer dan behoorlijk en Revenge of the Dictators zal heel wat speelsessies overleven. Als we dan toch een minpuntje moeten aanhalen, is dat het verrekt moeilijk is om de stickers fatsoenlijk aan te brengen op de meeples. Daar staat dan wel tegenover dat je je allereigenste Hitler-meeple hebt.

Leerbaarheid

Het opzet van Revenge of the Dictators is behoorlijk simpel, waardoor de spelregels dat eigenlijk ook zijn. Intuïtief weet je al heel snel welke acties je tijdens je beurt kan uitvoeren, en alle vaardigheden of eigenschappen van kaarten worden op de kaart zelf voldoende duidelijk uitgelegd. Ook de spelregels zijn vlot verteerbaar en glashelder.

Let wel: er zijn heel wat verschillende kaarten. Dat maakt Revenge of the Dictators wel behoorlijk tekstintensief, waardoor een degelijke kennis van het Engels een vereiste is om te kunnen spelen. Da’s enigszins een beperkende factor.

Opstelling

Zoals gezegd bevat Revenge of the Dictators heel wat verschillende soorten kaarten, waardoor er toch wat tijd in de opstelling kruipt. Aan het begin van het spel krijgt iedere speler een zeszijdige dobbelsteen en (al dan niet willekeurig) een dictatorkaart en zet hij of zij vervolgens de corresponderende meeple in Hawaii neer. Iedere speler trekt een willekeurige kaart van alle vier de nucleaire zone-decks. In tegenstelling tot zijn dictatorkaart, houdt hij of zij deze bedekt: alleen de speler zelf mag weten welke nucleaire zones hij of zij moet ontwapenen.

RotD_Game_setup

Vervolgens worden de Command-kaarten geshuffled en krijgt elke speler er vier. De overschot wordt met drie willekeurige Founding Fathers, de twee DefCon-kaarten en de Trident Nuclear Deterrent-kaart samengevoegd en geshuffled tot het Command deck.

Ten slotte dient ook het presidentiële deck geshuffled te worden en moet de DefCon markeerder op level 5 gezet worden. Op elk van de nucleaire faciliteiten van zone 4 moet een nucleaire markeersteen geplaatst worden. De andere spelstukken, zoals de wegblokkades, de verschillende tokens en trackers en de twintigzijdige dobbelstenen, plaats je binnen handbereik.

Het oordeel

Revenge of the Dictators is een absolute must have voor iedere boardgamer met een gestoord gevoel voor humor. Als het vooruitzicht om als Hitler, Stalin of Kim Jong Un te roadtrippen doorheen Amerika en uiteindelijk The Donald een lesje te leren in zijn eigen Oval Office je niet warm kan maken voor dit spel, dan hebben we er eigenlijk geen idee van wat dat dan wèl kan. De gestroomlijnde gameplay en de vele mogelijkheden om je medespelers een serieuze kloot af te trekken, maken van Revenge of the Dictators een ideaal spel om met goede vrienden te spelen… En die vrienden vervolgens te laten verliezen wanneer je een wegversperring voor hun neus opwerpt.

9 Rat Race

Revenge of the Dictators voelt een beetje aan als de film Rat Race: een doldwaze trip doorheen Amerika waarin je probeert je concurrenten het leven zo zuur mogelijk te maken. Gelukkig zijn je concurrenten de vreselijkste mensen die ooit geleefd hebben, dus hoef je je niet al te schuldig te voelen. Revenge of the Dictators speelt lekker door en het thema is hilarisch.

  • Gameplay 9
  • Vormgeving 9
  • Leerbaarheid 8
  • Opstelling 7
Share.

About Author

Jeroen Van Heel

Cardboard cowboy, Nintendo nerd en Dr. Deathrite himself. Show your moves!

Reacties