Niemand is perfect. Iedereen maakt fouten. De spreekwoordelijke essentie van het mens zijn is feilbaarheid; een eigenschap die we zonder genade in onze eigen creaties terug zien keren. Een daad van schepping is derhalve onvermijdelijk tegelijk een daad van vernieling. Allemaal zwaar filosofische en vooral deprimerende praat, maar we hebben het hier dan ook over Alien: Covenant, de nieuwste aflevering in een reeks die erg zwaar te lijden heeft gehad onder al dat menselijk falen.

Een beladen voorgeschiedenis

De nieuwe Alien-film, het vervolg op Prometheus, wat de prequel op de allereerste Alien moest zijn, maar het uiteindelijk niet geworden is. Prometheus, dat sequels ging krijgen die duidelijk een eigen plaats gingen uitkerven, weg van de Alien-mythologie. Niemand minder dan Ridley Scott zelve, mede-bezieler van de film waarmee alles begon, verkondigde luidkeels dat het gedaan was met de lelijke beesten, en dat de tijd rijp was voor iets nieuws. Ondanks die woorden werd Prometheus 2 plotsklaps hernoemd naar Alien: Paradise Lost, om kort daarna nogmaals een nieuwe naam te krijgen, het al even Bijbels klinkende Alien: Covenant. Mensen die de draad kwijt zijn worden vergeven, want het is een verwarrende geschiedenis.

In beeld: het aantal mensen dat mee mocht discussiëren over de naam van deze film.

Het eindresultaat is een film die even schizofreen overkomt als zijn ontstaansgeschiedenis. De mythologie van het al dan niet gedeelde universum wordt een zo mogelijk nog groter zooitje. Aan de ene kant zit het verder te breien aan de onafgewerkte plotlijnen en ideeën van Prometheus, maar van de grote onbeantwoorde vragen die daar achterbleven, wordt er quasi geen enkele beantwoord. Daartegenover staat dat Alien: Covenant gewoon een verbloemde remake blijkt te zijn van Ridley Scotts grote doorbraak, de allereerste Alien. Ofwel: een geval van oude wijn in nieuwe zakken.

Duurzaam films maken

En de term remake mag overigens vrij letterlijk genomen worden. Stukken dialoog, shots en plotstructuren worden hergebruikt, de titelmuziek wordt te pas en te onpas gerecycleerd, en om het er al helemaal dik op te leggen, wordt zelfs de animatie van de aftiteling ook overgenomen. Wie het origineel niet gezien heeft, zal dit allicht allemaal worst wezen, maar voor doorwinterde kijkers is het een lawine aan knipogen die snel meerwaarde verliest. Het maakt alles moeilijk serieus te nemen, om nog maar te zwijgen van hoe nefast het is voor de onderdompeling.

In beeld: een gloednieuw decor gebaseerd op ongebruikte concept art.

Tot overmaat van ramp maakt Alien: Covenant zich ook schuldig aan de zonden van zijn directe voorganger. Prometheus werd uitvoerig afgebroken als het op zijn plot en personages aankwam, en dat is hier geen haar beter. De zogenaamd getrainde personages maken harde blunders, het script rammelt even hard en veel van de suspense voelt kunstmatig aan, precies omdat vormloze personages in hopeloos geforceerde situaties geduwd worden. Dat, samen met sommige dialogen, geeft je bij momenten het gevoel dat je in een ordinaire slasherfilm beland bent, die gretig alle trucjes uit het boek tot vervelens toe herhaalt.

Het goede in elke schepping

Maar toch, alle liters azijn terzijde, vallen er toch enige complimentjes toe te schrijven aan dit vehikel. Michael Fassbender zet wederom interessant acteerwerk neer, dat het beste weet te maken van enkele houterige taferelen. De productiewaarden zijn dik in orde, en de eye candy is grotendeels tiptop verzorgd. Op dat vlak mogen Scott & co. pluimen op de hoed zetten. De doos is even leeg als bij Prometheus, maar ze is tenminste mooi bedrukt. Wie dat naast zich neer kan zitten, en gewoon op doorsnee vertier uit is, zal ruimschoots aan zijn trekken komen.

Ironisch genoeg is het net die erfenis van Prometheus die bepaalt wie wel of niet van deze film zal kunnen genieten. Wie geen probleem had met de prequel die Scott zo plots hard buiten beeld wil duwen, zal zich niet storen aan de tekortkomingen. Prometheus verkocht zichzelf als een brainy epos gebaseerd op grootse concepten, en schoot de bal op dat vlak mijlenver mis. Alien: Covenant daarentegen weet niet goed wat het wil, en slaagt er zo in om de zoveelste fundamenteel gebrekkige film te zijn in een franchise die ondertussen al bont en blauw geslagen is.

5 Herkauwd

Alien: Covenant doet enkele dingen goed, maar veel dingen fout, en belandt zo in het steeds groter wordende stuk van de franchise dat ineenstort onder het gewicht van gemist potentieel. Goed voor ontspannen cinemagangers die de film snel zullen vergeten, maar de wat zoutere hardliners volgen best het advies van de tagline: Run!

  • Verhaal 4
  • Personages 4
  • Soundtrack 7
  • Visueel 8
Share.

About Author

Kenny Soete

Verslinder van cinema, ongoddelijke muziek en thematische spelen. Heeft een uitgesproken liefde voor sci-fi en 80ies neonverlichting. Houdt van de zee en alle vuurtorens daarrond.

Reacties