In het eerste deel uit Delittes reeks over historische zeeslagen kregen de Engelsen op hun donder van de Amerikaanse kolonisten (met een beetje hulp van de Fransen). Dit schreeuwt om vergelding! Tijd voor een grondige bolwassing voor die dekselse Fransozen. De zeeslag van Trafalgar was een keerpunt voor beide partijen en de loop van hun toekomst.
Schrijver: Jean-Yves Delitte
Tekenaars: Jean-Yves Delitte & Denis Béchu
Uitgever: Glénat
Aantal pagina’s: 48
Winkelprijs: €16,95 (hardcover)
Verschijningsdatum: september 2017

Identieke structuur

Het verhaal heeft een gelijkaardige narratief met Chesapeake. Het opent met een flashforward waarin een eenogige gehavende man het kasteel van Saint Cloud betreedt. Hij komt om een boodschap over te brengen aan een van Napoleon zijn onderdanen. Aangezien de Napo het echter druk heeft, blijft het tussen de twee mannen in de kamer.

Vervolgens reizen we een jaartje terug in de tijd waar we verschillende personages in verscheidene ranken volgen van zowel Engelse als Franse origine. Je hebt een groepje onderofficiëren die het wachten beu zijn. Ze willen vertrekken uit de Spaanse haven waar ze nu al geruime tijd aangemeerd liggen. Helaas is de laffe admiraal De Villeneuve het hier niet mee eens, aangezien hij lekker op zijn luie krent kan blijven zitten en druiven in zijn mond gooien. Een paar rangen lager zijn er ook wat Franse matrozen. Na lang genoeg met hun duimen gedraaid te hebben, besluit de jongste van de groep om scherpschutter te worden en krijgt hij een letterlijk geweer van Chekov in zijn armen gedrukt. Aan de kant van de Engelsen volgen we enkel een onderofficier om ons een kijk in de laatste maanden van Admiraal Nelson zijn leven te geven.

Het is duidelijk dat Delitte een structuur volgt, te oordelen aan deze twee albums. Eerst een tipje van de sluier van de huidige situatie, vervolgens een flashback waarin we een drietal perspectieven opvolgen. Dit leidt dan vervolgens tot de daadwerkelijke zeeslag van Trafalgar, en dan eindigt het verhaal met een flashforward, waar we vlak na de intro meer zicht krijgen op alles.

Het potlood is doorgegeven

Aangezien Delitte het wat druk heeft, is Béchu nu de hoofdtekenaar van dienst. Dit voor zowel alles op én naast het water, en alle mensen die op vaste grond en drijvende schepen rondlopen. Delitte zelf tekende enkel de cover ditmaal. Béchu heeft wat dikker lijnenwerk, en zijn personages zijn niet zo’n groteske karikaturen zoals de tekenstijl van de maritieme schilder. Hierdoor is het allemaal wat toegankelijker aangezien Delitte zijn tekenwerk in het love-it-or-hate-it-rijk hoort. Ikzelf kon de aparte tekenstijl best appreciëren, maar ik snap perfect dat het niet iedereens dada is.

6 zo-zo

Delitte toont aan met dit tweede album in zijn Grote Zeeslagen-reeks dat hij gebruik maakt van een typische formule. Er zijn veel gelijkenissen op dit vlak met Chesapeake. Het tekenwerk van Béchu is knap gedaan met mooie schepen en iets minder lelijker mensen.

  • Verhaal 5
  • Tekenstijl 8
  • Sfeer 6
Share.

About Author

Timothy

Houdtdt van ananas, de Metal Gear Solid franchise en Evil Dead te quoteren. Heeft een kokosnoot BH in zijn kast liggen maar heeft nog geen rieten rokje gevonden dat erbij past.

Reacties