Een dik, intimiderend boek dat de uitstraling heeft van een Amerikaanse reeks, dat is Slaves Raven 1. Nederlandse young adult-dystopie met een technologische uitstraling. Het is het YA-debuut van Miriam Borgermans, een schrijfster die voorheen alleen jeugdboeken schreef. Slaves Raven 1 is het eerste deel van wat een lange reeks belooft te zijn, maar is het wel zoveel woorden waard?

Slavenhandel en corrupte bazen

Het is het jaar 2558. Raven zit in haar laatste jaar aan de Delicatus Slavenschool van Stadsdeel Acht. Raven is uit een Trasherkamp (een soort vluchtelingenkamp waar de armsten van de stad wonen) gehaald om, na haar opleiding, gekocht te worden door een meester.

Ze wordt verkocht aan de machtige Genoot Ghassan Aboud en denkt dat ze er goed vanaf gekomen is. Tot Ghassan vermoord wordt en Raven als schuldige wordt aangewezen. Hierdoor belandt ze in de wereld van corrupte Genoten die er alles aan willen doen om haar uit de weg te ruimen.

Plot holes, clichés en irritante personages

Wat me het meest irriteert aan dit boek is de Newspeak die constant gebruikt maar nooit uitgelegd wordt. Het boek dropt je midden in het verhaal zonder inleiding en gooit de ene na de andere benaming naar je hoofd. Woorden zoals Trasher, Delicatus en Bastion worden heel vroeg gebruikt, maar krijgen pas later een betekenis. Gooi daar nog de grote wereld van 24 stadsdelen (wat pas op het einde terloops vermeld wordt) bij en je hebt een heel verwarrend verhaal. Er wordt gewoon niet genoeg uitgelegd. Je weet pas tegen het einde hoe de wereld juist in elkaar zit en dan nog blijf je met een hoop vragen zitten. Wat is een Elite-soldaat? Wat is een VDS (blijkbaar belangrijker dan een Pronker, maar wat is een Pronker)? Zijn er echt 24 stadsdelen? Waarom is nummer acht dan de armste? Hoe groot zijn de delen? Hoe ziet de volledige stad eruit?

Het boek vervalt ook te snel in clichés. Er zijn al tig boeken waar meisjes opgeleid worden als slaaf voor de rijke mannen of vrouwen. Alleen al over de Eroslaves heb ik vorig jaar verschillende boeken gelezen (Perfected, Only Ever Yours). Ook de driehoeksverhouding die zich tussen de karakters vormt was overbodig en te geforceerd. Je kan als slaaf een beperkte ervaring met de liefde hebben, maar als het enige dat je opvalt aan de anderen hun ‘mooie ogen waar je in verdrinkt’ (veel verdrinkingsgevaar in dit boek) zijn, zijn de relaties toch een beetje cringy. Dan mag je ook niet vergeten dat de twee andere personages verschrikkelijk irritant zijn.

Hoewel, alle personages zijn gewoon irritant. Ze willen allemaal Raven in een bepaalde richting duwen en luisteren niet naar wat zij wil. De nevenkarakters zijn ook gewoon veel te weinig uitgediept en hebben geen opmerkelijke persoonlijkheid. Waarom wordt er nooit achtergrond gegeven aan Seamus’ stalkerig gedrag? Waarom is hij zo geobsedeerd met Raven? Was dit altijd al, of juist het laatste jaar? Je leert de personages gewoon niet genoeg kennen. Doordat je midden in het verhaal gedropt wordt, net voor de verkoop, voel je geen sympathie.

Afwerking

Het lijkt ook alsof het boek nooit echt nagekeken is, vooral de tweede helft, of ik had een eerste druk. De schrijfster maakt gebruik van drie lettertypes, maar vergeet dit soms toe te passen. Ook missen er veel apostroffen, waardoor je vaak niet doorhebt dat er een dialoog bezig is.

5 Meh

Uiteindelijk, als ik erop terugkijk, is Slaves een boek dat entertaint. Ik lees nu eenmaal graag over dystopische werelden en de wereld zelf zit wel goed in elkaar, zolang je geen fervente dystopielezer bent. Het verhaal is nu eenmaal niet origineel te noemen…

  • Verhaal 6
  • Taal 5
  • Personages 4
Share.

About Author

Een nerd van 17. Ik lees veel, schrijf veel, DnD veel, game af en toe eens en ben vooral te vinden op tumblr.

Reacties